Part 13

_Tullia._ Occurrit modesto ore et cultu matrona anus.--"Faciam," inquit ad Ursinam conversa, "ut haec tua puella gratias agat tibi plurimas, voluptatibus ebria paucas post horas." Haec dicens prehendit manu. Mox abiit Ursina, ostioque clauso, intro anus cunctantem ducit. "Principio accipe, nata," inquit, "tibi quid exspectandum, quid ferendum. Amplius tua non es, sed athletarum quatuor, quos paravi agoni tuo. Gallus unus est, Germanus alter, alii Florentia orti duo. Nam amat Florentinos domina mea. Omnes ab anno notissimi, alter alteri amicissimi, et, quod praestat, ortu nobiles.--Apage," refero, "me occident tot palaestritae. Te misereat mei, mater. Unus sufficiet, fac duellum sit, non pugna; dimitte alios." Risit illa, et dum loquor, adsunt coram praesto omnes.--"Delige," ait anus, "quem velis excipere primum; ordinem pugnae cuique suum ipsa constitue: nam quo jusseris, ad pugnam venient et amplexus." Ego manum porrigo Gallo; illi Turriano cognomen. Huic vero Aloisium, Aloisio Conradum, Conrado Fabricium volo succedere ex ordine. Aloisius ac Fabricius Florentini; Germanus Conradus. Tunc matrona classicum cecinit.--"O juvenes," inquit, "docete hanc tam venustam, tam teneram puellam, qualis apud ingeniosos, ut estis, in foemineo corpore sit libidinis usus. Qui fortius in Venereo campo militaverit, pilum melius intorserit, annulum hunc consequuturus est virtutis suae praemium, et victoriae bravium." Annulum ostendit aureum adamante incluso micantem, Ursinae donum, quo alacrius insurgerent ad praelium. "Alter alterius cursus numerate," subjicit, "sed etiam cavebo ne per errorem conturbetur numerus. Abite nunc, et agite res vestras." Sub haec excessit e conclavi.

_Octavia._ Nunquid timebas, quatuor scilicet hastis appetita circumquaque erectis?

_Tullia._ Intelliges. Manum osculatur Turrianus mihi, simulque recta in cubiculi angulum sipario obductum deducit. Thorus pedem vix unum eminebat, et lucebat tremulo lychnus lumine, ac si esset jam libidinis sibi nostrae conscius. Tunc tollit Fabricius vocem.--"Heus! tu, amice," ait, "expedi negotium illud tuum, nam et nos rumpimur. Primum haudquaquam tibi locum invidemus, sed expedi.--Fraus aberit," respondet Turrianus; "quod tam magna cum voluptate fiet, ne dubites, cito fiet." Ego summo offusa pudore, qui congenitus est mihi, nec simulans, mea non eram. Rogat in lectum demitterem ultro me: non audiebam. Impulsu molli dejicit, fere repugnantem, et jam sub vestem alteram miserat manum. Audivere alii praecipitantius concidentem, et risum sustulere; ego gemitum. "Quid istud est?" aio, "quam, mehercle, quae hactenus ulla absque labe pura et casta egi vitam, quam vero judicabitis?--Ineptum hunc," reponit Turrianus, "pudorem expelle ex animo. Non prima perducta es nostros in amplexus: passae sunt ex optimatum mulierum numero pulchriores furores nostros, ut tu patieris. Honestandi lupanaris, ornandae libidinis invenimus rationem. Nemo vitio tibi verterit quod nemo sciet, quod tu ipsa, dum peragimus, dum patramus lascivi, sed honesti, tibi dices proxime accedere ad virtutem.--At expedi, Turriane," clamabat Fabricius; "hac nos mora enecas.--Obsequor," refert, et eodem temporis puncto demissis femoralibus mentulam aperit, et incumbit in me; impellit in hiantem concham, compressione aestuanti urget, vehementi concutit nisu. Et cum non commoverer:--"Saltem nunc, Domina, cum ad finem operis propero," inquit, "Veneri fave." Ego tremulo succussu faveo currenti, et post paulo turgentis mentulae rore sentio intimam libidinis conspergi aream. Nullus tunc pudori locus, nulla honestatis ratio, nulla immo mei recordatio; colliquescere etiam coepi. Sed jam attigerat metas; vix ego sub eo perfeci. Accurrit Conradus vir bonus, sed incultus:--"Quod pace tua fiat, Domina," inquit, "verbis abstinebo, re colloquar tecum." Nec plura: pilum rigidum, crassum torquet nervosus in viscera, et ad quartam quintamve concussionem fervido me semine movet ad novam emittendi e lumbis Venerei gari pruriginem.--"Quare mutato ordine occupasti," inquam, "Conrade, locum qui Aloisii erat?--Ita conventum inter nos," refert. "Venient ad te ambo simul, etiam simul, puto, inibunt: nam stultos nos judicant, Gallos et Germanos, qui odio habeamus scire ubi sita sit vera voluptas." Excessit Conradus, ecce advolant Aloisius, Fabriciusque.--"Tolle crura," ait Aloisius, machaeram intentans. Tollo; tunc effundit se in pectus meum, et immergit in ulcus insanabile machaeram. Utramque mihi Aloisius tibiam sustollit; et sub poplitibus altera et altera missa manu agitat ipse lumbos mihi nullo meo labore. Procax ridiculae motitationis genus! Incendi me dixi: sed dicto citius restagnans Veneris spuma restinxit incendium. Surgente Aloisio, novam se Fabricius accingit ad pugnam. Rubicunda illi et minitabunda turgebat mentula.--"Amabo, Domina, obverte te in faciem," ait.

_Octavia._ Scio quid dein.

_Tullia._ Obvertor ut volebat, quae sciebam id mihi esse in lege per eorum voluptatem ad meam ire. At enim, ut nates vidit, quae candore suo ebur et nivem obscurarent: "O te pulchram!" ait. "Sed erige te in genua, demisso superiori corporis trunco." Ambae patebant viae quae ad utramque ducunt Venerem: probam et castam alteram, scelestam alteram et inquinatam.--"Qua petes?" ait Aloisius.--"Qua tu," respondet Fabricius. "Postea viderim."

_Octavia._ Sic minatus est.

_Tullia._ Et petiit qua debebat et juvabat; trusit in intimam vulvam rapidum et igneum telum, mammam utramque cepit manu utraque, post agitare coepit, et momento dulcis profluere rivus in mollem Veneris sinum. Et ego etiam miris deliniri deliciis: prae voluptate parum abfuit quin deficerem, ea me seminis copia excreti ex Fabricii lumbis implevit et demulsit, ea copia excreti e meis exhausit mihi vires. Hoc uno concubitu plus amisi virium quam prioribus tribus. Ita res acta est; et hic primus fabulae actus scenis constans quatuor.

_Octavia._ Quam de Fabricio hunc petente corporis situm conceperam, ut dicere aggressa es, fefellit me opinio. Num fallere solent Florentini Venerem. Delectari aiunt puerorum consuetudine, carasque illis esse puellas quae se in pueros mutari velint, et puerile praestare officium.

_Tullia._ Experta sum ego, et quid in his possint rebus documento ipsa tibi ero. Denique, nam curiosius singulis haerere dicendo nihil interest, eodem ordine Turrianus Conradusque admissis equis in agonem meum descenderunt. Cum procederet ad me Aloisius, supervenit anus: Aloisium Fabriciumque monet, caveant obscoeno ne possim pollutam me queri esse concubitu. Licere quidem intra corpus meum vomerem imprimere quo sulco velint, semen tamen mittere non item licere. Si contra fecerint, Ursinam habituros iratam, et in bonam mentem peccaturos; vulvae soli rependi debere hoc amoris tributum. Me etiam dictis aggreditur, et animo essem bono ad ignotos adsultus hortata est. Tunc sortiuntur inter se, laus cui prius contingat fodiendae melioris hujus partis: sic loquebantur. Illaudabilis voluptatis licentia omnem apud malos et olidos cinaedos superat verae laudis suavitatem. Ego vero:--"Non patiar, inducias peto," inquam, "non longas." Igitur recta via ivere ad castam Venerem. Octo se hoc modo hae habuere fututiones. Turrianus mihi admodum cordi erat; in animo erat dono illi primitias ignoti obsequii dare, et me ab amato juvene hac etiam parte devirginari.

_Octavia._ Florentinis non uno in loco mulieribus sita, nec una virginitas.

_Tullia._ Sed contumeliam id esse, non donum, respondit Turrianus, et querelas miscuit.--"Quem me esse putas," ait, "Domina? Absit haec meis ab libidinibus amentia, a cogitationibus infamia, a consuetudine ignominia! Nulla mihi esse cara voluptas queat quae tibi voluptas non sit. Unum rogo ne dedigneris mihi gratificari.--Quod voles, quidquid id demum sit," refero, "volo. Sed roges nolo, capias volo.--Liceat oculis meis divinae pulchritudinis tuae libero frui aspectu." Depono vestes ipsa ultro, nec difficile opus; nam praeter indusium et stolam nihil erat. Indusium ipse sua dejicit ad pedes manu. Ut nudam videt, basiis terit igneis, tactibus lustrat membra omnia liberioribus. Dehinc turgentem, et gravem mole caudam protrudit in vulvam, inguina inguinibus miscet. Sequitur Conradus; Conrado succedunt Aloisius et Fabricius. Novum belli genus. Nudam ut conspexere, exultare et plaudere. Post pulvinum thoro transversum natibus subjicit Aloisius:--"Nunc obverte pronam te in faciem, et nates objice oculis et amoribus nostris has pretiosas.--Quid vero vultis?" dicebam. "Parcite paventi. Obliti estis esse me puellam, non puerum.--Apage," refert Fabricius, "quod nulla negare ausa est e tot praestantibus inter Romanas puellas et ingenii et formae dotibus, tu ingeniosa et formosa audes negare?--Sed hanc rem horret animus," repono, "ferre non potero, conficietis huic bello inassuetam.--Ferre poteris," subjicit Aloisius. "Multo juniores hoc corporis usu apud nostros homines inclarescunt. Pluris constitit tibi anticae virginitatis occisio." Cum proficerem nihil, parui furentibus. Tunc pronus inclinat se in nates Aloisius, pilum postico admovet, pulsat, percutit; post summo nisu irrumpit. Ego gemitum misi: sed illico extractum ex ulcere telum condidit in vulvam, et multo semine depluit in lubricum uteri sulcum. Aggreditur, re peracta, eodem modo Fabricius. Rapido vibrat hastam puram impetu, totamque brevi in viscera abdidit. It reditque aliquandiu repetita via; et quod fieri posse non putabam, etiam invasit me nescio cujus pruriginis rabies, ut huic me assuefieri rei posse, si velim, non dubitem. Sed absit Calliam haec transversum agat vecordia! Nec tamen abusus ultra modum est patentia mea ad contumeliam; suavissimam profudit voluptatem in uteri intimos sensus, nihilque quo oblectari possem, haec nebulonis turbavit intemperantia.

_Octavia._ De Callia vero dic, amabo, nunquam hac tibi improbus parte illusit?

_Tullia._ Fatebor, mea Octavia.

_Octavia._ Fatebor itidem ego, mea Tullia.

_Tullia._ Alterum post mensem quam nupsi, pomeridianis horis cum esset Callias mecum, voluit nudari, voluit etiam interius deponi indusium. At.., at, sile.

_Octavia._ Ah! ah! video venientes ad nos athletas nostros.

_Tullia._ Audio loquentes. Macte virtute, Octavia! jam tibi ludendus egregius ludus. Macte animo! Ut tibi bibet sitiens vulva nectareos calices!

_Octavia._ Contremisco.

_Tullia._ Quod bene vertat, Rangoni! ecce in venustissimae puellae, si quae alia, complexus conjicio. Amore digniorem tuo nusquam invenies; mox fateberis voluptate ebrius: pro certo habeo.

_Lampridius._ Habet, Octavia, tibi gratias Rangonius, et mox referet subigendo, ut meretur, veredum tuum egregie.

_Rangonius._ Novi felicitati meae adjici praeterea nihil posse. Tu vero, Octavia, quid moerens stupes? Num scis te debere pervigilium Veneri?

_Octavia._ Apage, apage! Ex lecto projiciam me, abstine, clamoribus implebo domum. Abstine! Quid me vexas, proterve? Quid me basiis his adulteris, tactibus his nequissimis inquinas?

_Rangonius._ O te pulchram! O divinam, si tam es indulgens, et mitis, quam pulchra!

_Tullia._ Quo fugis? Non sapis, Octavia. Age vero, Rangoni, siste fugitivam fixo stipite. Agedum!

_Lampridius._ Quid sibi vult haec rixa? unde haec altercatio?

_Octavia._ Misereat te mei, Lampridi!

_Lampridius._ Scilicet! Te negas summo gaudio, et miserear tibi? Quid hic misericordiae locus?

_Octavia._ Vides ut me male habent et haec, tua Tullia, et hic, nescio quis, sodalis tuus. Sed me infelicem!

_Tullia._ Bene se res habet. Nunc excute illud, Octavia, illud pondus quod intra viscera tua furit. Sed abscede, Lampridi.

_Lampridius._ Cur vero hoc pasci oculos et mentem voluptatis spectaculo invides?

_Octavia._ Ah! ah! ah! ut saevus es!... Nunc vero, nunc quod voles, et ut voles, nunc faciam, Rangoni. Omni, omni cupiditati tuae parebo, omni. Sustine tantisper, ut aptiori me situ voluptati tuae accommodem.

_Tullia._ Quippe dum insanis intemperans, alterum e thori sponda femur projeceras.

_Lampridius._ Perfice, Rangoni; nihil te moretur. Sustentabo ego manibus meis, et tollam marmoream hanc columnam.

_Octavia._ Sine, inepte, sine. Quid mihi calcem unguibus scalpis? Eh! eh! Et tu, Rangoni, ut iteras concussiones has rapidas tuas! Jam, jam emorior.

_Tullia._ Agedum, Rangoni, agedum, festina. Tractabo ego hos tuos tibi testiculos, deliciarum fontem. Vides deficientem pellicem hanc? Depluant cito citius vitalem balsamum emorienti.

_Rangonius._ Ecce ut momento flammescit mihi amoris vena, et Veneres stillat Veneri meae.

_Octavia._ Nihil artubus meis parcas. Ecce... Ut tibi placuit hic succussus? Et hic alter? Et hic? Ah! Quid sentio?... Ut pruriginosos mihi locos fervido mulces... ah! ah!... rore... ah! ah! quam abundanti!... ah! ah! quam suavi! Ut vitam infundis, et adimis, vitae necisque arbiter!

_Tullia._ Et tu scilicet pumice es aridior. Clausi sunt tui tibi Veneris rivi, Octavia?

_Octavia._ Tace. Eh! eh! Quiesce. Tace. Bene omnia. Hem! hem!

_Tullia._ Incita cursum, Rangoni, praesto sis. Acriori calcare obstetricare exorienti puellae tuae libidini. Bene est, bene!

_Octavia._ Oh! Hoc me fere concussu oppressisti, et hoc etiam. Quievit paululum haec mihi rabies, qua me incenderas. Et tibi adhuc distillat lubricus nervus in venam meam? Sentio!... sentio!... Nullus dabitur finis? Quam immingis suaviter! Me implebis, puto, semine hoc fervido, et e puella Venerei sali gurgitem facies.

_Lampridius._ Interea disrumpor. Festina ad metas, Rangoni. Me miserum reddit tantae tuae felicitatis cumulus.

_Octavia._ Importunum te, Lampridi! Deficio, deficio iterum. Sed me, Rangoni, enecas languentem, quod langues. Tam cito abis?

_Tullia._ Tam cito? Quae tua est amentia? Per Venerem! Huic vix Jovis conferri congressus queat, quo Herculem in Alcmena genuit. Sed ecce ut rigidus, ut igneus, ut superbus Lampridio micat nervus! Excipe.

_Lampridius._ Si hunc igneum et rigidum rimae igneae huic...

_Tullia._ Et concussu hoc rapido perfecisti orationem.

_Octavia._ At vero, Lampridi, fave, fave.

_Lampridius._ Fave etiam tu, Octavia; fave, Tullia.

_Tullia._ Quid vis utramque facere?

_Lampridius._ Volo, dum papillas Octaviae pertracto, molli ipsa et spissa nates vibret motitatione. Tua interim, Tullia, lubrico mihi scrotum et testiculos frictu sollicitet laeva illa pruriginosa ad plenum gaudium.

_Tullia._ Sustine partes tuas, inepte. Fungemur utraque nostris praeclarissime.

_Octavia._ Dire me exagitas, Lampridi. Sed impune non feres. Concussibus his respondebunt succussus mei acriores. En, en, en. Placeo?

_Tullia._ Egregium te vere ostendis bellatorem, Lampridi. Ut apte pugione ad capulum impresso, non mortem sed delicias exspirantis simili infers Octaviae! Videris animam agere velle, Octavia, dum totum se intra viscera tua agere videtur velle Cupidineus hic heros.

_Octavia._ Importunam loquacitatem! Quid animum meum a tam grato immensae voluptatis sensu avocas? Sed..., sed... intro me urit liquida vividi vis ignis.

_Tullia._ E face, quam quatit intro tibi amor Lampridi, stabilis in penetrali tuo. Te interim, mi Lampridi, volo osculari.

_Lampridius._ O dulcis delectationi meae accessio suavium! Admove etiam eburneos mammarum orbes, ut osculer. Nunc... nunc, Octavia, Tullia, fugiunt mihi libidi... libidinis rivi!

_Octavia._ Sentio, sentio profluentes in stagnum meum. Perge. Oh! oh! perge. Et ego, et ego!

_Tullia._ Et tu, et tu, in effluvium solveris. Opi este alter alteri. Bene est, per Subigum Deum! Bene est. Interim quid cogitas tecum, Rangoni, mutus et iners?

_Rangonius._ Tibi dixerit haec.

_Tullia._ Ostendis mentulam. Ut momento crevit in duellum! Mirificus es bellator. Nullus ut video quietis misellae dabitur gustus.

_Rangonius._

Omnibus una quies operum, labor omnibus idem.

_Lampridius._ Ecce nunc occupa, Rangoni, vacuum tibi campum, non Martium, sed Venereum, in quem velit Mars descendere. Ita me gaudio cumulavit!

_Rangonius._ Me etiamnum fugis aversa, Dea mea?

_Octavia._ Non fugio; sed breves indulgeri peto inducias.

_Tullia._ Mutata figura excita cadentem libidinem, nam effoeta langues. Sic condiri voluptas debet, ut voluptatem sine fine voluptas creet.

_Octavia._ Sed vide ut urget Rangonius, et victam vexat inglorius!

_Rangonius._ Exspectabo tamen. Quid vis fieri, Tullia? Da clinopalae leges, agonotheta a Venere secunda.

_Tullia._ Vides me, Octavia, ut nates tollo in genua, reliquo summisso corpore? Projice vero te resupinam meos in lumbos, ut dorsum dorso, nates natibus conjunctae haereant. Apertis dehinc femoribus, summis plantis, quo graviori minus premar onere, ut poteris innitere.

_Octavia._ Impar procul dubio eris ponderi cum procubuerit indiges hic in me. Obsequar tamen jubenti fututricum Reginae, ne cadam in crimen.

_Tullia._ Obruere nolet me Rangonius: scio. Sustentabit corporis pondus, nec ars deerit, nec modus.

_Rangonius._ Favebo utrique, ut potero maxime. O illecebrosam figuram! Protinus jaculum divinam in hanc pulchritudinem id informe condo. In bonam rogo accipias partem, Octavia.

_Octavia._ Propera, mi rex; exorientem sentio in imis lumbis titillationem novam. Itane, Tullia? Nugae! nugae!

_Tullia._ Motita nates, Octavia, ut ego motito. Agita pari motu: gratissimum illi et tibi. Egregie! egregie! Ut fervent tibi crispantes lumborum nequitiae!

_Rangonius._ Sursum deorsum, Octavia, rapida fuga enitere; et tu, Tullia. Opus opere vestro pernici properate. Agite, agite!

_Tullia._ AEstuantes has et effrenas compressiones intelligo; exsilientis deliciosi fluctus e lumborum lacu sermonem intelligo. Vibra nates sursum versus, Octavia, et ego anhelanti opi fuero.

_Octavia._ Tullia! Tullia!... Me, Rangoni, rapis in furorem. Haud possum, quin clamem, continere insaniam meam. Stillatim sentio decidentem... Ah! ah!

_Tullia._ Pluviam...

_Octavia._ Quam Danae Acrisio nata aureae praeferat Jovis sui. Imple, Tullia, imple!...

_Tullia._ Quae meae sunt partes, et impleo.

_Octavia._ Bis jam, bis tu, Rangoni. Eh! eh!... et tertium ipsa ego. Ah! ah! ah!

_Tullia._ Ter scilicet ipsa e peculio tuo Veneri votum solvisti libens merito.

_Rangonius._ Salsiores salacioresque sane haec urbs non habet puellas, quam estis ambae. Gratior nullus esse queat coitus, quam hic fuit, etiam cum nudis Gratiis. Moriar si ingeniosiorem ad suavissimam parandam voluptatem noverit figuram Venus ipsa, gaudiorum indagatrix et inventrix!

_Lampridius._ Vis etiam mecum, Octavia, rem experiri? Interim ne mutes, Tullia.

_Tullia._ Volo, et vult Octavia. Sed fatiscent mihi lassitudine artus, timeo, ante absolutum opus.

_Octavia._ Ut durus es! Ut durus tibi nervus quem in mollem libidinis caltham protrusisti!

_Tullia._ Paulo, mi Lampridi, ruis vehementius quam defessa ferre possim. Perfice actutum, propera; deficiunt poplites, decido in latus.

_Octavia._ Venus te male perdat, Tullia! quae tam bonam perdidisti fututionem, aut turbasti. Effero, effero lumbos, Lampridi; apertae tibi sunt deliciae meae omnes.

_Lampridius._ Mucronem summum hastae volo in summa fissurae ora, et in molli cadurdorum frictu ludere. Condona mihi hanc libidinem, Octavia.

_Tullia._ Condonat. Negas, Octavia?

_Octavia._ Do illi, negat mihi.

_Tullia._ Prehendam laeva hac ego manu frameam, Lampridi, qua depugnas.

_Lampridius._ Ah! domina, strictis his digitorum vinculis, quam perducis in laetum libidinum campum, dum ligas, duplo majorem mentula capiet voluptatem, duplici hoc cunno: tuo quem finxit tibi, Octavia, parens Natura; tuo quem hac subtilitate fingis mihi, Tullia, in manu industria.

_Octavia._ Agite, agite uterque. Bene quidem mihi est.

_Lampridius._ Quid vis, domina? Jam exsilit, jam furit aestuosa Veneris spuma. Age, age, age!

_Tullia._ Vora ecce, Octavia, igneum hunc ramicem. Et momento vorasti.

_Octavia._ Lampridi, Lampridi, fac, fac! Rapior in Veneris coelum. Adige, ah! adige, ah! adige.

_Lampridius._ Ecce superest, sentis? quo irrorem hunc juventutis tuae florem. Ecce nectar invergo tibi, libidinis meae victimae, Priapi et Veneris sacerdos. Ecce... ecce!...

_Tullia._ Perfecisti tu quoque, Octavia?

_Octavia._ Perfeci. Complectere me, Lampridi, fige osculum.

_Tullia._ Te procacem et libidinosam pellicem!

_Octavia._ Sed meos mihi paulatim irrepit in artus nescio quae lassitudo, quae ignavo me torpore hebetat.

_Rangonius._ Quiesces, mea Venus, postquam satiaveris me deliciarum tuarum fructu. Accipe etiam, si juvat, hanc in bonam partem fututionem.

_Tullia._ Abeas tu, si de mala unquam cogites, in malam crucem!

_Rangonius._ Omnes, per Subigum! venustae, ut est Octavia, puellae partes bonae sunt: nam aiunt totum pulchrae mulieris corpus cunnum esse unum. Sed, missis his nugis, transeamus ad seria. Porrige, Venus mea, porrige.

_Tullia._ Quo vis se situ componat, laetiori ut fruare concubitu? Sed venit in mentem. Erigam me in pedes, et resupinae Octaviae tibiam dextram quo potero altius tollam, ita ut calcibus lecti feriat coelum. Alterum femur extendes, Octavia, qua contentione poteris. Sic aditus cunni strictior fiet, et eo jucundior ineunti. Agedum, tolle femur, Octavia. Praesto sis, Rangoni; conscende, admove calcar.

_Octavia._ Dicto citius factum. Quam hunc athletam, Tullia, habes obsequentem in hac palaestra! Agitas vero sursum deorsum, mea Tullia, vehementius quam ferre possim. Luxabis, timeo, femoris compagem, ni caveas.

_Rangonius._ Mirum profecto ludum ludis, Tullia. Nec quicquam opus est, Octavia, moveas lumbos: sola sufficit Tullia motus omnes.

_Octavia._ Nullae hic fere meae sunt partes, praeter patientiam quam libidini tuae praesto. Caetera Tulliae debes. Sed jam me ferit in intima voluptatum penu fervida vis. Oh! eh! ah!

_Tullia._ At tu, Octavia, continua hac motitatione non incalescis ad summas delicias? Sed connivent tibi patrantes oculi. Resolveris, resolveris, video.

_Octavia._ Ita est, ita est. Agitur res intro. Ah! ah! Sustine tantisper, Rangoni, res agitur. Ah! ah!

_Rangonius._ Deliciosum, aeque ac tu es, scortillum Venus nunquam vidit. Mihi totam comedisti mentulam. Ut exilis, ut inanis redit ad me! Commodavi crassam, purpuream, fervidam. Redde commodatam, proterva. Quam reddis mea non est: non agnosco.

_Tullia._ Ulciscere sodalem hunc tuum cui haec facta est injuria, Lampridi: nam vidi bibisse te medicati vini cyathum. Restitutae sunt vires, et succrevit tibi torrens Veneris fons.

_Lampridius._ Bibi equidem, et cum vino hausi novos ignes, et sentiet mox Octavia tua.

_Octavia._ Per ludum, per procacitatis vestrae intemperiem, interficietis me puto.

_Tullia._ Abjice hos metus: qua infertur vita omni animantum saeclo, qui infert vitam, ne dubites, Octavia, non inferet lethum nervus. Tolle, Rangoni, hanc tuam victricem Heroida in humeros tuos pronam.

_Rangonius._ Cum sustulero, quid fiet?

_Tullia._ Tolle modo. Tu, Octavia, exili e sponda.

_Octavia._ Fatiscunt mihi lumbi. Elephantem putatis esse me, non puellam.

_Tullia._ Delicata es, et delicate agis. Obsequere, corripe ineptam, Rangoni. Haec tibi, Lampridi, paratur machina.

_Octavia._ Exspecta, Rangoni, paulisper. In tuos me humeros conjiciam ultro.

_Tullia._ Facto opus est, non dicto. Vide ut arrigit Lampridius. Facem conde ardentem in laternam tuam. Opportune, opportune!

_Lampridius._ Evolasti in veredum illum, Octavia, festivissime.

_Tullia._ Nunc, Rangoni, virginis brachia illega brachiis tuis. Aperi femora, Octavia.

_Lampridius._ Aperi, dea mea, hera mea Venerea, horti Venerei tui amoenitates.

_Tullia._ Aperi ipse tu; serae admove clavim.

_Octavia._ Timebam sane nescio quid turpiusculi, ne qua non decet proscindi me velles.

_Rangonius._ Huic bonae et amicae volumus parti indulgere concussus et amores nostros. Sed festina, Lampridi, age quod agis.

_Lampridius._ Postquam me misero intra Octaviae femina, tu, Tullia, subleva utrumque, facilius ut possim dehiscenti spiculum vulvae induere.

_Tullia._ Quam cito jussisti, tam cito actum.

_Octavia._ Istud, per meam fidem! sine magno meo non fiet incommodo: uteri mei cutis ita distenditur ut jam findatur. Sed interea aegre subit, quod trudis, Lampridi, pilum.