# Rakontoj ## Part 6 Book page: https://www.cyberlibrary.org/eo/books/rakontoj-18178/index.md Mi devis, lauxbezone devige aux perforte, se ecx por iom da tempo, forpeli cin en la mondon, por ke ci ekkonu la homan hipokritecon kaj spite la gxusteco de cia auxtopsio pri la mondo ne estu tiel mola, tiel sentema... Jes, jes -- mi devis doni al ci okazon rigardi pli profunde en la vivoturnon, en la homajn korojn!... Mi faris eraron, cxar mi ne devigis cin, ke ci akiru spertojn pri la gento virina, ke ci ekkonu, ke nenio estas tiel sxangxema, nenio tiel perfida, kiel la koro de l' virino!... Se estus tiel okazinta, certe tio, kio cin trafis, ne surprizus cin -- kaj ne enpremus al ci la mortigan ilon en la manon... Pardonu, knabo, pardonu al la pentofaranta patro la gravan, nepardoneblan kulpon -- gxuste eraron! Gxin ne kauxzis la malbona volo, sed la patra -- eble ankaux infana amo, kiu ne volis kaj ne povis malhelpi kian ajn cian emon. Mi edukis cin viro -- en la plena senco de l' vorto -- viro sxatanta honoron, viro, kies honoro ne estis hximero... Kaj ke la senmezura animdoloro faligis cin antauxtempe en la tombon, ke la trompita amo, la abomena perfido de l' malfidela edzino... Ne, ne! Laux cia karaktero ci ne povis fari alimaniere. Estante en cia situacio mi sendube farus tion saman. Unu premo de risorto de l' revolvero -- kaj en la momento la netolerebla sufero estus finita..." Post tiuj cxi vortoj li ekrigardis timeme la armilojn pendigitajn sur la muro. Poste li aliris al la muro, deprenis la revolveron, pendantan sub la fotografajxo de l' sinjorino en la orita kadro kaj momenton rigardis gxin kvazaux relikvon. Lia vizagxo vidigas mienon cxiam pli doloran. Subite li sin turnis kaj rigardinte al la lito en la malantauxo li diris mallauxte kaj mole: "Ah -- la infano -- infano!..." Alpasxinte kun la revolvero en mano al la tablo, li metis gxin sur la tablon -- kaj kvazaux li estus nun rememoriginta sin pri la grava afero, li ekmurmuris: "Sed kion faras la kuracisto? Kial li ne venas? La deka jam pasis kaj la kuracisto ne estas ankoraux tie cxi..." Sur lia dolore kuntirigxinta vizagxo aperis turmenta nedecideco. Fine li decidis. Rapide li alpasxis al la pordo dekstre, malfermis gxin kaj enirinte la malluman koridoron ekfajfis per la fingroj, Reveninte poste en la cxambron li auxskultis tra la duone malfermita pordo de l' koridoro. Post la momento, vidigante malpaciencon, li ektiris forte du fojojn la tenilon de l' sonorilo apud la pordo kaj cedinte kelke da pasxoj li denove auxskultis. En la koridoro eksonis malagrabla sono de lada sonorilo. Tuj poste estis auxdataj pasxoj de l' nudaj piedoj, malsuprenirantaj la sxtuparon en la koridoron. Post kelke da sekundoj aperis antaux la pordo en la koridoro cxirkauxe deksesjara knabacxo kun la fizionomio, rememoriganta pri la bonkoraj idiotoj. Li havis sole cxemizon kaj pantalonon pendantan sur unu sxelko kaj liaj nudaj piedoj levigxadis unu post la alia, kvazaux li starus sur la brulanta karbo. "Ci dormacxis, Kicxjo!"[9] brue bonvenis la maljuna viro alvokinta lin. "Ne -- ne -- mi ne dormacxis!" senkulpigas sin la alparolito, penante kovri sian dormemon. "Mi kusxis sole..." Kaj kun flatema servemo li aldonis: "Cxu vi ordonas ion, sinjoro patro?"[10] "Mi ordonis ja, ke ci ne kusxigxu antaux la alveno kaj foriro de l' kuracisto," intermetis severe la »sinjoro patro«, sed tuj li demandis en la tono pli modera: "Kion diris sinjoro doktoro, kiam li alveturos?" Duone dormanta Kicxjo, ne povante tuj rememorigi sin pri tio, balbutis rememoreme: "Kion diris sinjoro doktoro, sinjoro patro?" "Nu, eniru!" invitas lin la sinjoro patro. Kicxjo lamante timeme eniris kaj malferminte post si la pordon haltis malkuragxe antaux gxi. "Kion diris sinjoro doktoro -- vi diras, sinjoro patro?" ripetis palpebrumante la sxtipforma kaj gxibigxinta knabacxo, kies inflamitaj palpebroj ankoraux duone fermigxadis, kaj poste aldonis decide: "Mi ne scias. Mi ne estis ja en la urbo por la sinjoro doktoro..." "Ah, mi scias, mi scias!" intermetis malpacience la sinjoro patro. "Sed ci cxeestis, kiam sinjoro Floriano revenis posttagmeze el la urbo kaj rakontis, kiel li sukcesis cxe la kuracisto. Mi volas scii, cxu li diris, ke la kuracisto alveturos je la deka aux je la dekunua?" "Je la deka, sinjoro patro!" gxoje diris Kicxjo, ke li povas servi iom la kolerantan sinjoron patron. "Li diris, ke plej poste cxirkaux la deka li estos cxe ni..." "Sed la deka jam pasis!" rimarkigis la sinjoro patro. Kicxjo, rigardinte laux la ekzemplo de l' sinjoro patro, sed preskaux idiote, la horlogxon, dauxrigis: "Sinjoro Floriano diris, ke la sinjoro doktoro povas forveturi el la urbo je la kvina posttagmeze. Kaj cxar oni bezonas kvin horojn por atingi nin per la veturilo, do je la deka tute certe..." "Mi scias, mi scias!" intermetis malpacience la sinjoro patro. "Kaj mi sendis jam antaux duonhoro la sinjoron Florianon sur la senarban deklivon al la tri krucoj, por ke li rigardu, cxu la doktoro jam alveturas. Sed la sinjoro Floriano longe ne revenas. Kaj tial," li aldonis en la kategoria tono, "iru por vidi, kion li faras?" "Mi?" ekbalbutis Kicxjo vidigante subitan konsternigxon. "Nu, kiu alia?" rimarkigis bonanime la sinjoro patro. "Mi ne povas ja foriri de la infano. Kaj krom ni du estas neniu en la domo." "Mi -- mi -- sinjoro patro --?" ekbalbutis Kicxjo denove, kaj poste pli kuragxe aldonis: "Mi ne povas..." "Kial ci ne povas?" "Mi, mi, mi ne vidas malproksimen..." senkulpigis sin Kicxjo mallerte. "Ne estas bezone, ke ci vidu. Sinjoro Floriano havas falkajn okulojn, kaj de la tri krucoj, kiam ekfulmas, oni vidas sur la sxoseo en la malproksimon je unu horo. Li jam diros al ci..." "Sed mi -- mi, sinjoro patro..." komencis Kicxjo en la tono cxiam pli timema kaj kunmetinte la manojn li finis konsternite: "Pro Dio mi petas vin -- ne sendu min tien!" "Al la diabloj, knabo, kio okazas kun ci?" kriis la sinjoro patro kun la kolera ekmiro. "Cxu ci frenezigxis?" Kaj kun severa kategorieco li ordonis: "En la momento estu post la pordo!" "Pro la kompato de Dio, sinjoro patro," dolore ekgxemis Kicxjo, falinte sur la genuojn antaux li, "ne sendu min! Mi -- mi -- timas." "Malsagxulo," respondis kolere la sinjoro patro. "Dum kvin jaroj li trakuras tage kaj nokte la arbarojn, cxirkaux la cxasdomo kaj nun subite li timas kuri al la tri krucoj al la sinjoro Floriano!... Levigxu! Kaj -- kuru! Aux mi cin..." Kaj dume li etendis la manon, kvazaux li volus devigi icxjon per Kla vangofrapo. Morte timigita Kicxjo provas levigxi; sed lia konsternigxo estas tiel forta, ke li tuj denove falas sur la genuojn kaj kun la mieno kaj gestoj de l' turmentito li balbutas: "Pro la kompato de Dio -- sinjoro patro -- mi -- mi timas..." "Kion?" intermetis la sinjoro patro, mallauxtigante senvole la ridon, "Cxu eble proksimigxas la uragano? Ankoraux ne falis ecx unu guto. Kaj antaux ol komencigxos pluveti aux ventegi -- ci estos denove hejme. Aux cxu ci timas fulmon -- tondron?" "Ne, ne! Tion mi ne timas..." respondas Kicxjo pli memkonscie. "Kion do? Parolu!" "Mi -- mi ne povas!" sonas la tremeganta respondo. "Kiel? Cxu ci ne povas paroli?" "Jes!" certigas Kicxjo. "Mi ne povas paroli -- mi ne devas..." "Ci ne devas paroli? Kial ci ne devas?" "Vi mem, sinjoro patro, malpermesis tion al mi...," respondis nun Kicxjo malpli konsternita. "Ah, tiu sensencajxo?" deglitis al la sinjoro patro de la lipoj, kiu jxus rememorigis sin, ke oni jam unufoje parolis pri tio. "Oh! sinjoro patro, tio ne estis sensencajxo!" oponis Kicxjo. "La unuan fojon -- eble... Sed mi -- mi..." Jen li haltis por la momento kaj poste aldonis decide: "Antaux mi la nigra sinjorino aperis jam tri fojojn!" "Ne balbutu!" ekkriis la sinjoro patro interrompante lin. "Ne, ne, sinjoro patro!" jxuris Kicxjo. "La vivanta Dio en la cxielo min vidas kaj auxdas, ke..." "Estas jam suficxe!" ekriis la sinjoro patro kaj akre ordonis: "Levigxu!" Kicxjo obeis malkuragxe kaj timeme cxirkauxrigardis. "Kaj parolu!" ordonas plie la sinjoro patro. "Kiel mi volis al vi, sinjoro patro," komencis malrapide Kicxjo, "jam antauxhieraux rakonti..." "Kaj mi interrompis cin post la unuaj vortoj, ke ci ne parolacxu!" intermetis la sinjoro patro. "Mi eliris," dauxrigis Kicxjo cxiam pli kuragxe, "antauxvespere kun malgranda Emacxjo[11] -- kiam li estis ankoraux sana kiel fisxo -- al la kaplo apud la fonto, post la unua senarbajxo..." "Kaj tie vi petolis, cxu ne vere?" "Jes, sinjoro patro, ni petolis!" konfesis sincere Kicxjo. "Mi faris tiel (dume li montris per gestoj, ke li estis cxevalo kaj Emacxjo la rajdanto) kaj -- poste ni kaptadis papilietojn por li..." "Kaj Emacxjo kuradis kun ci!" intermetis la sinjoro patro en la tono de l' maldolcxa riprocxo. "Ho ne, sinjoro patro!" certigis Kicxjo. "Emacxjo ne kuris. Li sidis en la herbo antaux la kaplo kiel kokideto kaj sekvis min sole per sia rigardo, kiel mi kaptas la papiliojn. Sed li rigardis iel malgaje -- eble cxi tiel (dume Kicxjo mallevis la kapon kaj imitis la malgajan mienon de l' fizionomio de Emacxjo) -- ke mi kompatis lin... La papilietoj ne gxojigis lin kiel alifoje, gxis mi kaptis al li la papilion kun la mortkapo... Kaj kiam mi montras gxin al Emacxjo, Emacxjo gxoje eksaltis... Sed jen -- mi ne scias, kiel kaj kial -- li montris per la maneto malantauxen... Kiam mi turnis min -- hu! frosto trakuris mian dorson kaj la papilio elglitis al mi el la mano... En la densajxo post la senarbajxo -- proksimume du cent pasxojn de ni -- staris nigra sinjorino kaj cxi tiel (dume li imitis la misterajn signojn) sxi vokis nin per la signoj. Sed en tiu cxi momento en nia cxasdomo komencis la hundoj boji, kaj la nigra sinjorino malaperis..." "Sed cxi tion ci volis rakonti al mi jam antauxhieraux!" rimarkigis la sinjoro patro, kiu auxskultis pacience. "Sed vi, sinjoro patro, malafable krie interrompis min, ke mi havis halucinacion -- aux ke la sentoj min trompis -- aux kio do... Kiam mi poste la samon rakontis al sinjoro Floriano, li mokis min. Li diris, ke tio estis neniu nigra sinjorino, sed iu virinacxo kolektanta sekajn brancxojn aux fungojn aux fragojn... Sed tio ne povas esti! En la cxirkauxajxo de nia cxasdomo mi neniam vidis iun virinacxon... Kiam mi diris tion al sinjoro Floriano, li rediris, ke mi povas konvinkigxi, Li diris, ke -- ironte denove en la arbaron -- mi prenu kun mi iun hundon..." "Kaj cxu ci konvinkigxis?" intermetis la sinjoro patro preskaux scivole. "Jes, mi konvinkigxis, mi konvinkigxis!" certigis la knabacxo kun la mistera teruro. "Kaj kiamaniere -- mi petas cin?" demandis sarkasme la sinjoro patro. "Cxi tiel, sinjoro patro!" ekparolis Kicxjo pli kuragxe. "Hieraux vespere, kiam vi sendis min al la vulpkavo, mi fajfe alvokis Dianon. Kaj ni kuradis tra la arbaro. Sed jen subite, mi ne scias kiamaniere, aperis la nigra sinjorino la duan fojon antaux mi... Kaj denove la frosto trakuris mian dorson -- mi tremis, kvazaux mi havus febron. Sed tamen mi jam ne ektimis tiel, kiel antauxhieraux kaj mi instigis Dianon kontraux la nigra sinjorino..." "Nu -- kaj Diano?" "Gxi ekbojis kaj kvazaux furioza kuris al la densajxo... Sed antaux ol gxi atingis la lokon, kie staris la nigra sinjorino kaj vokis min per la signoj, la nigra sinjorino denove malaperis..." "Sed Diano? Kion faris Diano, kiam malaperis la nigra sinjorino?" demandis pli scivole la sinjoro patro. "Vi ecx ne kredus, sinjoro patro!" respondis Kicxjo kun la netrompebla certeco. "De la loko, kie malaperis la nigra sinjorino en la densajxo, mi staris proksimume cent kaj duonon pasxojn kaj mi vidis tute bone tra la arboj kaj la densajxo, ke Diano gxoje saltas kaj kuras cxirkaux io. Post la momento gxi revenis al mi kaj flatis min, kvazaux gxi estus trovinta iun konaton en la arbaro." "Aux neniun!" rimarkigis la sinjoro patro, kiu kvankam auxskultante atente tamen ne kredis. "Videble ankaux hieraux ci havis halucinacion, kiel antauxhieraux." "Ho, ne, ne! sinjoro patro -- eterna Dio min auxdas kaj vidas, ke mi parolas veron!" jxuris Kicxjo. "Ne jxuru!" admonis lin la sinjoro patro. "Malsagxulo, kial ci prenis kun ci en la arbaron la bonan Dianon, kiu sencxese vagas libere kaj bojas preskaux neniun. Kial ci ne sencxenigis la furiozan Neron? Tiu certe ne saltadus gxoje cxirkaux la nekonata persono, se tiu estus efektive en la densajxo." Sed ecx tiu cxi kontrauxdiro ne embarasigis Kicxjon. "Eble, eble!" rimarkigis tiu cxi sxanceligxe, sed tuj poste li aldonis decide: "Sed kredu, sinjoro patro, ke ecx la furioza Nero ne farus malbonon al la nigra sinjorino." "Cxu efektive?" ekmiris la sinjoro patro ne kredante. "Kial do?" Tiun cxi fojon Kicxjo ne respondis la demandon rekte, sed iel malrekte, dirante: "En la pasinta nokto la nigra sinjorino aperis antaux mi la trian fojon." "Sed laux kio ci jugxas, ke ecx la furioza Nero ne difektus sxin?" insistis la sinjoro patro. "Nu -- mi ne scias tion!" respondis la demandito, vidigante videblajn embarasojn. "Sed en la pasinta nokto... Eble vi memoras, sinjoro patro, ke hodiaux en la nokto cxiuj tri hundoj furioze bojis?... Ili vekis min... Mi levigxis, por rigardi, kio okazas... Kaj kiam mi staras apud la fenestro kaj rigardas la korton -- la luno estis post la nuboj -- mi vidas en la duonlumo, ke sur la tordolinia roka vojeto de la tri krucoj -- sur la senarba deklivo kuras iu ombro... Post la momento sxtelproksimigxis tiu ombro al la posta pordeto en la barilo, kaj mi ekvidis la nigran sinjorinon -- la trian fojon... La frosto trakuris mian dorson. Mi volis ekkrii, sed mi ne povis. Kaj mi staris tiel kvazaux sxtonigxinta kaj rigardis la korton... La bojado de l' hundoj cxesis -- ankaux Nero, kiu antauxe minacis dissxiri la cxenon -- silentigxis... Poste mi vidis, ke la nigra sinjorino sxtelproksimigxis gxis tien cxi -- al tiu cxi fenestro (dume montris Kicxjo la grandan fenestron rigardanta la korton, tra kiu oni povis vidi el la cxambro gxis la tri krucoj sur la senarba deklivo) kaj rigardis internen..." La sinjoro patro estis konvinkita, ke estas tute neeble, ke fremdulo povu en la nokto sxtelproksimigxi en la korton kaj al la fenestro -- cxar en la korto tute libere kuras du hundoj kaj la tria, plej furioza, estas ligita al la cxeno apud la pordo, tra kiu, laux la rakonto de Kicxjo, la nigra sinjorino eniris la korton. Sed malgraux tio tamen li demandis ankoraux Kicxjon: "Kaj kion ci vidis plie? Kiel kondutis la nigra sinjorino?" "Nu -- sxi malaperis," respondis la demandito kun la konvinka certeco, "same, kiel sxi estis aperinta -- kiel ombro..." Nur post tiu cxi lasta eldiro la sinjoro patro tute konvinkigxis, ke cxi tie estis ia optika trompo; aux ke Kicxjo havis ian halucinacion. "Jen ci vidas, ci havis ja denove halucinacion!" li rimarkigis bonkore, "aux la hazarda bojado de l' hundoj vekis cin el la profunda dormo kaj en la dormemo sxajnis al ci, kvazaux ci estus vidanta --" "Ho, ne, ne, sinjoro patro -- eterna Dio vidas kaj auxdas min, ke mi parolas la veron!" intermetis Kicxjo kaj ripetis la certigon: "La nigra sinjorino aperis antaux mi jam trian fojon -- trian fojon --" "Eh, sensencajxoj!" grimacis la sinjoro patro, kiun jam lacigis la babilado de l' knabacxo pri la optika trompo. "Sed nun estas nenia helpo!" li aldonis kategorie. "Ci devas iri por vidi, kion faras sinjoro Floriano." Kicxjo, kiu rekonsciigxis iom dum la interparolo, post tiu cxi ordono denove konsternigxis. "Pro la kompato de Dio -- sinjoro patro!..." li ekgxemis, kunmetante denove la manojn. "Timemulo! Rigardu!" diris la sinjoro patro admone kaj preninte la knabacxon je la mano, trenis lin al la fenestro, rigardanta la korton. "Rigardu! Kiam ajn ekfulmas, oni vidas de tie cxi gxis la tri krucoj sur la senarba deklivo. Kaj se ci prenos kun ci la hundon, gxi flarsentos la homon kaj -- se ci volas -- ankaux la nigran sinjorinon je kvin cent pasxoj..." "Dianon kaj Vulkanon havas sinjoro Floriano!" kontrauxdiris sxanceligxe Kicxjo esperante, ke la sinjoro patro tamen moligxos. "Sencxenigu Neron!" ordonis la sinjoro patro. "Ne, ne, sinjoro patro!" ekgxemis konsternita Kicxjo. "Mi -- mi..." Sed li ne finis la balbuton. Lia natura kaj tamen tiel ridinda timo fine indignis la sinjoron patron. "Suficxe," li kriis kun tiel kategoria severeco, ke estis neeble plu kontrauxstari. "En la momento estu post la pordo!" Kicxjo, tremante per la tuta korpo kaj vidigante mortan timon, sxteliris timeme al la pordo. "Kaj tie cxi -- prenu cxi tiun cxevaltukon!" diris la sinjoro patro. "Se pluvegus... Mi pensas, ke jam gutas." Kicxjo sxtelirante revenis, prenis la cxevaltukon, jxetitan sur la apogilo de la proksima segxo, metis gxin sur la kapon kaj sxtelirinte al la pordo, malfermis gxin kaj klakante per la dentoj eliris en la korton. Sinjoro patro, kiu nube silentante rigardis la konduton de Kicxjo, aliris al la sojlo de l' malfermita pordo por vidi, kion faras la knabacxo. Sed pro la tuta mallumo li vidis nenion. Post la momento li ekauxdis la ektinton de la cxeno, poste la gxojan ekbojon kaj fine la furiozan bojadon de granda hundo. Jugxante laux tio, ke Kicxjo plenumis lian ordonon, li kriis en la mallumon: "Tiel, Kicxjo, tiel!" Kiam ekfulmis poste, kaj la sinjoro patro vidis, ke Kicxjo jam foriris kun la hundo, li kriis ankoraux unufoje: "Kicxjo! Kicxjo! Ne iru sur la vojo por la veturiloj! Iru renkonte al sinjoro Floriano sur la roka vojeto!" Kaj vidante cxe la plej proksima ekfulmo, ke Kicxjo plenumis ankaux tiun cxi ordonon, li cedis, fermis la pordon kaj enprofundigxinte en la pensojn li aliris al la tablo kaj apogis la manon sur unu gxia ekstremajxo... * * * * * La duonridinda sceno, dum kiu la sinjoro patro por kelke da minutoj estis forgesinta la staton de l' aferoj en la domo, preskaux subite cxesis interesi lin. Momenton li staris sendecide, fikse rigardante la plankon rekte antaux si. Subite, levinte la kapon, li turnis gxin al la horlogxo. "Kiel limake trenas sin tiu tempo! Cxiu sekundo farigxas minuto!" trakuris en lia cerbo. En tiu momento ekstere la ventego surde ekbruis, kvazaux de malproksime estus alveturanta veturilo. La sinjoro patro momenton strecxe auxskultis kaj konvinkigxinte, ke la vento sole ekgxemegis, denove enprofundigxis en la pensojn. Sur la vizagxo de l' maljuna viro denove aperis la maltrankvila zorgemo. "Bedauxrinda, bedauxrindega infano!" li diris mallauxte. "Gxi kusxas senmove -- kvazaux gxi dormus trankvile... Kaj dume... Oh, kia pena levigxado de la brusteto kaj kia malfacila, fajfanta spirado!... -- Ah, Dio, Dio -- preskaux sxajnas al mi, ke gxi kusxas jam mortanta -- en ridigeco..." En tiu momento post la pordo de l' koridoro, el kiu antaux kelka tempo estis sxanceligxe alveninta la dormema Kicxjo, eksonis surda sono, kvazaux iu en la mallumo singarde palpanta homo estus kunpusxigxinta kun io. La sinjoro patro klinita super la tablo, rektigxis kaj ekrigardis al la nomita pordo. Sen embarasoj li aliris al la pordo, malfermis gxin kaj demandis en la mallumon: "Kiu estas cxi tie? Sinjoro Floriano, cxu vi estas cxi tie?" Anstataux respondo eksonis la pene mallauxtigata ekgxemo el la malluma koridoro. "Kio okazis? Kial vi malrapidas?" demandis rapide kaj kun la modera ekmiro la sinjoro patro, rekoninte Florianon laux la ekgxemo. Kaj ne atendante la respondon li alpasxis al la tablo, prenis de gxi la lampon kaj eklumigis la koridoron. "Kio okazis?" li ekmurmuris surprizite. "Sinjoro Floriano sur la tero?" Starigante la lampon sur la segxon apud la pordo, li diris mallauxte: "Atendu, atendu! Mi helpos vin!" Poste li eniris la koridoron, sed tuj denove revenis en la cxambron; dume el la koridoro eksonis tremeganta malagrabla vira vocxo, akcentiganta pene kelkajn silabojn: "Ah -- mi dankas, sinjoro patro -- estas jam bone... En la mallumo iel mi sole eksxanceligxis..." Dume, kiam la sinjoro patro, preninte la lampon de l' segxo apud la pordo starigis gxin denove sur la tablon -- eniris -- gxuste sxanceleniris -- el la koridoro en la cxambron viro cxirkauxe kvardekjara, malgracia, de nesimpatia fizionomio, havanta sur si simplan veston de l' arbara adjunkto. Lia dekstra vango kaj la ambaux manoj estis sangmakulitaj; la vesto kaj la cxapelo malpurigitaj de la koto, kvazaux ili estus rulintaj en gxi. Se oni ne vidus laux lia mieno, ke li kasxas doloron per cxiuj fortoj, oni povus jugxi, ke la homo estas tute ebria. Kiam la viro eniris, ekparolis la sinjoro patro ankoraux duone turnita de li: "Antaux la momento mi sendis Kicxjon, sinjoro Floriano, al la tri krucoj. Sed dume vi estas jam tie cxi!" Turninte sin al la alveninto kaj rimarkinte lian bedauxrindan situacion, li ekmiregis: "Pro Dio, kio okazis? Cxu vi..." "Nenio, tute nenio!" respondis murmurante la sinjoro Floriano, kies maldekstra vango estis turnita al la sinjoro patro. "Sinjoro doktoro -- jam alveturas..." "Efektive?" rimarkigis kontente la sinjoro patro kaj kun la zorgema ekmiro demandis: "Sed kio okazis al vi?" "Nenio, tute nenio, sinjoro arbaristo!" senkulpigas sin Floriano, poste interrompe kaj tremegante li raportas: "Post kelke da minutoj la sinjoro doktoro estos cxi tie. De la roka balkono -- cxirkauxe tri cent pasxojn de la tri krucoj -- mi ekvidis -- tri fojojn, kiam ekfulmis, la proksimigxantan veturilon..." "Mi dankas vin, sinjoro Floriano! Sed kio okazis al vi?" "Nenio, tute nenio!" ripetas la demandito, unutone akcentigante kelkajn silabojn, kvazaux por la klara el parolado mankus al li la suficxa nombro da antauxaj dentoj. Samtempe li volis ekiri; sed li sole eksxanceligxis. "Vi sxanceliras! Kio okazis al vi?" insistis zorgeme la arbaristo. "Nenio, tute nenio!" murmuris kun la laciga unutoneco la sinjoro Floriano kaj volis aldoni ion; sed li diris sole kelke da vortoj: "Sinjoro doktoro sendube..." Cxe tiuj cxi vortoj li turnis sin al la arbaristo tiamaniere, ke tiu cxi ekvidis lian sangmakulitan vizagxon kaj interrompis lian parolon per la vortoj: "Vi estas ja ne sole malpurigita de la koto, sed ankaux sangmakulita..." "Jes, mi estas sangmakulita..." ripetis apatie la sinjoro Floriano, rigardante siajn sangmakulitajn manojn. "Cxu vi faletis?" demandis kompate la arbaristo. "Ne, ne!" "Kio do okazis? Parolu!" "Mi falis de la roka balkono!" konfesis fine kun la vira honto la sinjoro Floriano. "Sed tio tamen estas ne klarigebla!" kontrauxdiris la arbaristo. "Dum la momentoj, kiam ekfulmas, estas ekstere preskaux tiel lume, kiel dum la tago. Kaj vi, viro tiel singarda, lerta, kiu ankaux en la tuta mallumo..." Tiel parolante li proponis per gesto al li la segxon, mem starante. "Kaj tamen tiel okazis!" ekmurmuris la sinjoro Floriano, sidigxante pene sur la segxon. "Sed kiel -- kiel tio povis okazi? Klarigu al mi tion!" "Mi ektimis!" sincere konfesis la sinjoro Floriano. "Kiel? Vi, viro tiel forta, kuragxa --" "De l' teruro kaj konsternigxo mi perdis por la momento la konscion!" konfesis la sxajne kuragxa arbara adjunkto. "De l' teruro kaj konsternigxo?" ekmiris la arbaristo, nekredante la propran auxdsenton. "Jes, sinjoro patro... Kial mi ne dirus la veron?..." "Kaj kia estas la kauxzo?" demandis subite la arbaristo kun la akra severeco. "La tuja perdo de l' sentoj -- la teruro kaj la konsternigxo -- cxio tamen devis havi ian kauxzon." "Kompreneble!" respondis firme la sinjoro Floriano. "La sango rigidigxis cxe tio al mi..." Poste kvazaux konsiderante, cxu konfesi cxion aux ne li aldonis: "Antaux mi, sinjoro arbaristo -- kial mi ne dirus tion -- simile kiel antaux Kicxjo -- aperis la nigra sinjorino..." La efiko de tiuj cxi vortoj estis tiel eksterordinara, ke la arbaristo rigidigxis, kvazaux oni estus komunikinta al li raporton tute neatenditan. "Cxu ankaux vi, sinjoro Floriano?" li ekriis kun la malafabla severeco kaj maldolcxa riprocxo. "La viro, kiu kun mia mortinta filo dum pli ol dudek jaroj tage kaj nokte trairadis cxiujn cxirkauxajn arbarojn, profundajxojn kaj intermontojn -- cxu ankaux vi kredas tian malsagxan fabelon, kiel la malsagxa Kicxjo?" Sed ecx tiu cxi akra riprocxo ne detimigis la arbaran adjunkton.