# La Batalo de l' Vivo

## Part 8

Book page: https://www.cyberlibrary.org/eo/books/la-batalo-de-l-vivo-24501/index.md

"Kio al mi mankas?" ekkriis Clemency. Sed kiam sxi nun, mirigita kaj ofendita de la demando kaj ektimigita de lauxta kriego de sinjoro Britain, rigardis supren kaj la bone konatan amatan vizagxon vidis tiel proksime antaux sxi, sxi largxe malfermis la okulojn, ploris, ridis, kriis, cxirkauxprenis Marionon, tenis sxin forte, denove sxin ellasis, falis sur la kolon al sinjoro Snitchey (pro kio sinjorino Snitchey forte indignis), poste al la doktoro, poste al sinjoro Britain kaj fine cxirkauxprenis sin mem, jxetis la antauxtukon trans la kapon kaj ridis kaj ploris miksite.

Tuj post sinjoro Snitchey unu fremdulo eniris en la gxardenon kaj restis apud la pordo, ne rimarkata de la aliaj; cxar restis al ili tro malmulte da libera atento, kaj tiu cxi malmulto sole kaj tute estis altirita de la gxoja bruado de Clemency. Sxajnis, ke li ne volas esti rimarkita, sed staris flanke kun mallevitaj okuloj; kaj lia vizagxo montris malgajan esprimon (kvankam li cetere estis belfigura sinjoro), kiun la komuna gajeco faris ankoraux pli falanta en la okulojn.

Nur onklino Martha lin rimarkis kaj tuj aliris al li kaj parolis kun li. Baldaux poste sxi denove aliris al Marion, kiu kun Grace kaj kun sia malgranda samnomulino formis cxarman grupon, kaj murmuretis al sxi ion en la orelon, kio, kiel sxajnis, tiun cxi surprizis; sed baldaux denove trankviligxinte, sxi alproksimigxis kun la onklino al la fremdulo kaj komencis interparolon kun li.

"Sinjoro Britain," diris la advokato kaj eltiris advokate elrigardantan paperon el la posxo, "mi deziras al Vi felicxon. Vi estas nun la sola kaj plena proprulo de la libera posedajxo, kiun Vi gxis nun havis en farmo kiel koncesiitan drinkejon konatan sub la nomo 'Kribrilo de muskato'. Via edzino perdis domon per mia kliento sinjoro Michael Warden kaj ricevas nun novan per li. Mi havos la plezuron en tiuj cxi tagoj al la elekto peti pri Via vocxo."

"Cxu gxi farus diferencon en la vocxo, se la elpendajxo estos sxangxita, sinjoro?" demandis Britain.

"Tute ne," respondis la advokato.

"En tia okazo," diris sinjoro Britain kaj donis al li returne la dokumenton de donaco, "aldonu ankoraux la vortojn 'kaj fingringo', kaj mi volas la ambaux sentencojn pendigi en la logxejo anstataux la portreto de mia mastrino."

"Kaj al mi," diris vocxo post li -- gxi estis la fremdulo, Michael Warden -- "la enhavo de tiu sentenco alportu servon. Sinjoro Heathfield kaj doktoro Jeddler, mi povus al Vi ambaux alporti grandan doloron. Ke tio cxi ne farigxis, ne estis mia merito. Mi ne volas diri, ke mi je ses jaroj estas pli sagxa aux pli bona. Sed en cxiu okazo mi tiel longe pentis. Mi ne havas pretendon je indulga agado de Via flanko. Mi malbonuzis la gastamon de Via domo kaj ekkonis miajn mankojn -- kun hontigo, kiun mi neniam forgesis, sed, mi pensas, ankaux ne sen utilo -- de unu" -- li rigardis Marionon -- "kiun mi humile petis pardoni al mi, kiam mi ekkonis sxian meriton kaj mian senindecon. Post kelkaj tagoj mi forlasos tiun cxi lokon por eterne. Mi petas Vin cxiujn pardoni al mi. Kiel Vi volas, ke la homoj al Vi faru, tiel faru ankaux al ili! Forgesu kaj pardonu!"

La tempo -- kiu rakontis al mi la lastan parton de tiu cxi historio, kaj kiun mi havas la plezuron koni persone de cxirkaux tridek kvin jaroj -- sciigis min, malsxate sin apogante sur sian falcxilon, ke Michael Warden neniam forlasis Anglujon kaj sian domon ne vendis, sed malfermis gxin denove kun konvena gastamo, kaj havis edzinon, la fieron kaj la honoron de la tuta cxirkauxajxo, kun la nomo Marion. Sed cxar mi rimarkis, ke la tempo iafoje intermiksas faktojn, tial mi efektive ne scias, kiom mi povas kredi al gxiaj rakontoj.

Fino.