# Fabeloj de Andersen

## Part 1

Book page: https://www.cyberlibrary.org/eo/books/fabeloj-de-andersen-27915/index.md

Produced by Andrew Sly and the Online Distributed Proofreading Team at https://www.pgdp.net Thanks to the Toronto Esperanto Circle for providing the original book.

La Libroj de la Esperanta Biblioteko Internacia estas riceveblaj en:

Berlin de Esperanto Verlag Möller & Borel, Lindenstrasse 18/19.

Paris de Hachette & Co., 79 Boulevard St. Germain.

London de British Esperanto Association, Museum Station Buildings 133-6, High Holborn kaj Review of Reviews, Mowbray House, Norfolk street.

New York de Fleming H. Revell Comp, 158 Fifth Avenue.

Kjöbenhavn de Andr.-Fred Höst & Sön, Bregade 35.

Barcelona de Jaume Sales Balmes, Serra 13 pral.

Budapest de Lajos Kókai, Károly-Utca 1.

Livorno de R. Giusti, 53 Via Vittorio Emmanuele.

Warszawa de M. Arct, 53 Nowy Swiat.

Bucuresti de Libraria noua Carol P. Segal, Calea Victoriei 78.

* * * * *

Cxiu libreto de la _Esperanta Biblioteko Internacia_ kostas _unu spescenton_ (0,10 Sm)=25 centimoj, 20 pfenigoj, 2-1/2 pencoj, 5 cendoj, 24 heleroj, 10 kopekoj, 10 oeroj.

ESPERANTA BIBLIOTEKO INTERNACIA

Tradukis F. Skeel-Giörling.

No. 2. Prezo 0,10 Sm.

Fabeloj de Andersen

I.

BERLIN.

Esperanto Verlag Möller & Borel

kaj korespondantoj en Paris, London, New-York, Kjöbenhavn, Warszawa, Barcelona, Budapest, Livorno, Bucuresti.

Al siaj du amataj Filetoj

Preben Skeel-Giörling

kaj

Erik Skeel-Giörling

sincere dedicxas cxi-tiun tradukajxon

La Verkinto.

Hans Christian Andersen.

Nia dana verkisto, el kies mondkonataj fabeloj ni havas la plezuron prezenti kelke da elektitaj tradukajxoj en Esperanto, naskigxis en la jaro 1805 en Odense (Danlando) kiel filo de malricxa sxuisto. Liaj infanaj kaj junulaj jaroj ne estis felicxaj; la grandaj suferadoj kaj seniluziigxoj, kiujn li travivis dum cxi-tiu tempo, profunde impresis al lia kortusxante pia, sentema animo kaj poste stampis lian tutan produktadon. Dank' al la kunhelpo de kelkaj eminentaj viroj li povis fari klasikajn studojn en Kopenhago, kaj ankaux entrepreni longajn vojagxojn en la eksterlandon, precipe Italujon.

El la plumo de H. C. Andersen trovigxas multe da belaj lirikaj poemoj kaj diversaj romanoj, sed plej alte lia talento kaj fantazio atingis en la "Fabeloj", kiuj estas tradukitaj en preskaux cxiuj naciaj lingvoj. Pri la origino de l' fabeloj -- jen seriozaj, jen satiraj kaj gajaj -- li mem diras: "Mi kaptas ian ideon, kiu povas interesi la plenkreskulojn, kaj mi rakontas gxin por la infanoj, tamen memorante cxiam, ke la gepatroj ofte auxskultas mian rakontadon, kaj al ili mi ja devas doni ion por pripensado."

H. C. Andersen mortis en Kopenhago en 1875, amata de sia samtempanaro kaj honorata de siaj admirantoj el la tuta mondo. Sian auxtobiografion li lasis en la romano "Fabelo de mia vivo" (1855). Je la 70a datreveno de lia naskigxo estas eldonitaj tradukajxoj en dek kvin lingvoj de lia bela fabelo "Rakonto pri patrino", kaj en la jaro 1905, okaze de la 100-jara festo arangxita je memoro pri la naskigxo de l' granda poeto, la urbestraro de Odense fondis specialan Muzeon kie oni kolektis cxion -- librojn, verkojn, bildojn, tradukajxojn, meblaron k. c. -- kio havis signifon por la vivo de H. C. Andersen.

Kopenhago, Marto 1909.

Fr. Skeel-Giörling.

La brava stansoldato.

Estis iam dudek kvin stansoldatoj, ili cxiuj estis fratoj, cxar ili devenis de malnova stankulero. La pafilon ili tenis per la brako, la vizagxo rigardis rekte antauxen; rugxa kaj blua, vere bela estis la uniformo. La unua parolo, kiun ili auxdis en cxi-tiu mondo, kiam estis forprenita la kovrilo de l' skatoleto kie ili kusxis, estis la vorto: Stansoldatoj! gxin kriis knabeto kaj kunfrapis la manojn; li donace ricevis la soldatojn, cxar estis lia naskigxotago, kaj nun li starigis ilin sur la tablo. Cxiuj soldatoj tute egale aspektis; nur unu iomete diferencis de l' aliaj; li havis unu solan piedon, cxar li estis fandita laste, kaj tiam ne restis suficxe da stano; tamen li staris tiel firme sur unu piedo kiel la aliaj sur du, kaj estas precipe li, kiu farigxis fama.

Sur la tablo, kie ili staris, trovigxis multe da diversaj ludiloj, sed la plej rimarkinda estis bela palaco el papero. Tra la fenestretoj oni povis rigardi en la salonojn. Ekstere kreskis arbetoj cxirkaux speguleto, kiu reprezentis lagon; cignoj el vakso nagxis sur gxi kaj sin spegulis. Cxio estis cxarma, sed la plej cxarma tamen estis frauxlineto, kiu staris en la malfermita pordo de l' palaco; ankaux sxi estis farita el papero, sed sxi havis belan jupeton el la plej hela stamino kaj bluan rubandeton kiel mantelon cxirkaux la sxultroj; meze de l' mantelo estis alkudrita brilanta ora perlo, kiu estis tiel granda kiel sxia vizagxo. La frauxlineto etendis siajn brakojn supren, cxar sxi estis dancistino, kaj unu piedon sxi tiel alten levis, ke la stansoldato ne povis gxin trovi kaj kredis, ke sxi havas nur unu piedon kiel li.

"Certe, sxi estus vera edzino por mi!" pensis la stansoldato, "sed sxi estas tre nobla, sxi logxas en palaco, mi havas nur skatoleton, kaj en gxi ni estas jam dudek kvin, ne estas deca loko por sxi! tamen, mi deziras konatigxi kun sxi!" kaj jen li sin kusxigis, tute longa kiel li estis, post flartabakujo, kiu staris sur la tablo; de tie li povis bone rigardi la noblan frauxlineton, kiu sencxese staradis sur unu piedo sen malekvilibrigxi.

Kiam farigxis vespero, oni metis la ceterajn stansoldatojn en la skatoleton, kaj la logxantoj de l' domo kusxigxis por dormi. Tuj la ludiloj komencis ludi, ricevi gastojn, fari militon kaj arangxi balon; la stansoldatoj kraketis en la skatoleto, cxar ili volis ludi kun la aliaj, sed ili ne povis forpreni la kovrilon. La nuksrompilo faris renversojn, kaj la grifelo petoladis sur la tabulo; estis tiom da bruego, ke la kanario vekigxis kaj komencis interbabili, kaj tion gxi faris ecx verse. La solaj du kiuj tute ne movigxis el sia loko, estis la stansoldato kaj la dancistino; sxi staris tiel rekte sur la piedpintoj, kun ambaux brakoj etenditaj, kaj li restis egale firma sur unu piedo; ecx unu momenton li ne cxesis sxin rigardi.

Nun, el la horlogxo sonoris la dek-dua, kaj klask! jen malfermigxis la kovrilo de la flartabakujo, sed ne estis flartabako en gxi, tute ne, sed nigra koboldo; cxi-tio estis amuzajxo.

"Stansoldato!" diris la koboldo; "gardu viajn okulojn, ne uzu ilin tiom!" Sed la stansoldato sxajnigis, kvazaux li nenion auxdus.

"Nu, atendu nur gxis morgaux!" diris la koboldo.

Kiam farigxis mateno kaj la infanoj levigxis el lito, la stansoldato estis metita sur la fenestrobreton, kaj cxu estis la koboldo aux trablovo, oni tion ne scias, sed subite la fenestro malfermigxis kaj la soldato renverse elfalis de la tria etagxo. Estis terura rapideco, li tenis la piedon rekte supren kaj staris sur la cxapo kun la bajoneto inter la pavimsxtonoj.

La servistino kaj la knabeto tuj venis por sercxi lin; sed kvankam ili preskaux marsxis sur li, ili tamen ne rimarkis lin. Se la stansoldato estus kriinta: jen mi estas! ili certe lin estus trovintaj, sed ne sxajnis al li dece tiel lauxte krii, cxar li portas uniformon.

Baldaux komencis pluvi, la gutoj falis pli kaj pli dense, kvazaux rivere; kiam finigxis la pluvego, alvenis du stratbuboj.

"Rigardu!" diris unu, "jen kusxas stansoldato! Li devas sxipveturi!" Kaj el malnova gazeto ili faris sxipeton, starigis en gxi la stansoldaton, kaj jen li navigis tra la pluvakvo de l' defluejo; la du knaboj flanke kuris kaj kunfrapis la manojn! Granda Dio! kiaj ondoj en tiu defluejo! kaj kia fluo! certe, sed ja pluvegas! La papersxipeto forte balancigxis, kaj kelkafoje gxi tute klinigxis, tiel ke la stansoldato estis skuegita, sed li restis firma, ne sxangxis la mienon, rigardis rekte antauxen kaj tenis la pafilon per la brako.

Subite la sxipeto ennagxis sub longan piedbreton de ia defluejo, kie farigxis tiel mallume kvazaux li estus en sia skatoleto.

"Kien do nun mi alvenas?" li pensis; "certe, cxi-tio estas la kulpo de l' koboldo! Ho, se nur la frauxlineto estus cxi-tie en la sxipeto, tiam sen malagrablajxo povus esti trifoje pli mallume!"

En la sama momento venis granda rato, kiu logxis sub la breto.

"Cxu vi havas pasporton?" demandis la rato, "montru la pasporton!"

Sed la stansoldato restis silenta kaj tenis pli firme la pafilon. La sxipeto rapidege forrapidis kaj post gxi kuregis la rato. Hu! kiel gxi grincigis la dentojn, kaj gxi kriis al bastonetoj kaj pajlo:

"Haltigu lin! Haltigu lin! Li ne pagis dogan-imposton! Li ne montris pasporton!"

Sed la fluo farigxis pli kaj pli forta, la stansoldato jam povis vidi la helan lumon antauxe, kie finigxis la breto, sed li ankaux auxdis sonon de mugxado kiu tre bone povus timigi bravulon; imagu nur: kie finigxis la breto, la pluvakvo elversxigxis en grandan kanalon, tio estis al li same dangxera, kiel estus al ni veturi tra granda akvofalo.

Li nun jam tiel alproksimigxis, ke li ne povis haltigxi. La sxipeto elsaltis, la stansoldato sin tenis tiel rigida kiel li povis; neniu povus diri pri li, ke li ecx palpebrumas. Tri aux kvarfoje la sxipeto renversigxis kaj gxi estis plena je akvo gxis la rando; gxi nepre devis subakvigxi; jam l' akvo atingis la kolon de l' soldato, pli kaj pli profunde la sxipeto subigxis, kaj la papero sin disvolvis. Nun la akvo levigxis gxis super la kapo de l' soldato; tiam li pensis pri la cxarma dancistino, kiun neniam plu li revidos, kaj en la oreloj de l' stansoldato sonoris la verseto:

For, for, soldato! For al la morto!

Nun la papero dissxirigxis, kaj la stansoldato trafalis, -- sed tuj granda fisxo lin englutis.

Ho! kia mallumo interne! Estis multe pli malbone ol sub la breto de l' defluejo, kaj tiel malvaste! sed la stansoldato restis firma, kaj li kusxis tie kun la pafilo en la brako. --

La fisxo cxirkauxe nagxis, movante sin plej terure; fine gxi farigxis tute senmova, ekbrilo kvazaux fulmo gxin trakuris, jen brilis tute hele kaj iu lauxte kriis: "Stansoldato!" La fisxo estis kaptita, sendita al la vendejo, vendita kaj portita al kuirejo, kie la servistino gxin distrancxis per granda trancxilo. Per du fingroj sxi prenis la soldaton cxirkaux la korpo kaj portis lin en la cxambron, kie cxiuj volis vidi tian mirindan personon, kiu vojagxis en la stomako de fisxo; sed la stansoldato estis tute ne fiera. Ili starigis lin sur la tablo, kaj tie -- vidu, kiel mirindaj aferoj povas okazi en la mondo -- la soldato trovigxis en la sama cxambro, kie li antauxe estis, li vidis la samajn infanojn, kaj la ludiloj staris sur la tablo, la bela palaco kun la cxarma dancistino; sxi staris ankoraux sur unu piedo, kaj tenis la alian alte en l' aero, ankaux sxi estis firma; tio kortusxis la stansoldaton, li volonte estus plorinta stanlarmojn, sed tio ne decus al li. Li rigardis sxin, kaj sxi rigardis lin, sed ili diris nenion.

Sed subite unu el la knabetoj jxetis la stansoldaton en la fornon, ecx sen diri la kauxzon; sendube la koboldo en la skatoleto estis kulpa pri cxi-tio.

La stansoldato staris hele lumigita, kaj li sentis teruran varmegon, sed cxu gxi devenis de la fajro aux de amo li ne sciis. La kolorojn li tute perdis; neniu povus diri, cxu tio okazis dum la vojagxo aux pro doloro. Li rigardis la frauxlineton, sxi rigardis lin, kaj li sentis, ke li fandigxas; tamen ankoraux li restis firma kun la pafilo en la brako. Tiam ia pordo malfermigxis, la vento forblovis la dancistinon, kaj senpeze kiel elfino sxi flugis en la fornon al la stansoldato, ekflamigxis kaj malaperis; tuj la stansoldato fandigxis kaj farigxis buleto, kaj kiam la sekvantan tagon la servistino elprenis la cindron, sxi retrovis lin en formo de stankoreto; sed el la dancistino restis nur la ora perlo, kaj gxi farigxis tute nigra en la flamoj.

Rakonto pri patrino.

Patrino sidis cxe sia infaneto, sxi estis tiel malgxoja, sxi tiom timis, ke gxi mortos. La infaneto estis pala, gxiaj okuletoj malfermigxis; nur malforte gxi spiris, kaj kelkafoje profunde kvazaux ekgxemante; kaj ankoraux pli malgxoje la patrino rigardis sian karuleton.

Jen iu frapis la pordon, kaj venis malricxa, grandagxa viro, envolvita en cxevala kovrilo, cxar gxi varmigas, kaj tion li bezonis; estis ja malvarma vintro; cxio ekstere estis kovrita je glacio kaj negxo, kaj la vento akre blovis tiel ke la vizagxo doloris.

Cxar la viro tremis pro malvarmo, kaj la infaneto momenton dormis, la patrino versxis bieron en krucxon kaj sxi metis gxin en la fornon por gxin varmigi por li; sed la viro lulis la infaneton, kaj la patrino sidigxis sur segxon apud li, rigardante la malsanan infaneton, kiu tiel profunde spiris, kaj sxi levis la maneton.

"Cxu ne ankaux vi kredas, ke mi lin konservos?" sxi diris, "Dio ne forprenos lin de mi!"

Kaj la viro -- kiu estis la Morto mem -- strange balancis la kapon, kaj tio povus signifi jes aux ne egale. La patrino malsupren rigardis, kaj la larmoj fluis sur sxiaj vangoj; -- sxia kapo farigxis tiel peza! Tri noktojn kaj tri tagojn sxi ne fermis la okulojn, kaj nun sxi ekdormis, sed nur unu momenton, tiam sxi subite suprensaltis, tremante pro malvarmo. Kio estas tio! sxi kriis rigardante cxirkaux si, sed la viro estis for, sxia infaneto malaperis, li estis gxin preninta kun si, kaj en la angulo de la cxambro sencxese la radaro de l' antikva horlogxo zumante turnigxis, la granda plumbopezilo subiris rekte gxis la planko, bum! kaj jen ankaux la horlogxo cxesis funkcii.

Sed la malfelicxa patrino forkuris el la domo kaj vokis sian infaneton.

Ekstere, meze de l' negxamasoj, sidis virino en longa, nigra vestajxo, kaj sxi diris: "La Morto estis en via cxambro; mi vidis, ke gxi rapidege forkuris kun via infaneto; gxi iras pli rapide ol la vento; gxi neniam reportos kion gxi prenis!"

"Diru nur, kiun vojon gxi iris!" petis la patrino, "nomu sole la vojon, kaj mi retrovos gxin!"

"Mi konas la vojon", respondis la virino en la nigra vestajxo, "sed antaux ol mi nomos gxin, vi devas kanti al mi cxiujn kantetojn, kiujn vi kantis al via infaneto; mi sxatas auxdi ilin, mi jam ilin auxdis antauxe; mi estas la nokto, mi vidis vian ploron dum vi kantis!"

"Cxiujn, cxiujn mi kantos!" diris la patrino, "sed ne haltigu min, tiel ke mi povos gxin atingi kaj trovi mian infaneton!"

Sed la nokto sidis mute kaj silente; tiam la patrino tordis siajn manojn, sxi kantis kaj ploris, kaj estis multe da kantetoj sed ankoraux pli multe da larmoj, kaj jen diris la nokto: "Iru dekstren, en la malluman abiaron, tien la Morto forportis vian infaneton!"

Profunde en la arbaro la vojoj krucigxis, kaj sxi ne sciis plu kiun vojon sxi devas sekvi; tie staris dornarbetajxo, nek foliojn nek florojn gxi havis, estis ja ankaux malvarma vintro, kaj sur la brancxoj pendis glaciaj kristaloj.

"Cxu vi ne vidis la Morton preterpasi kun mia infaneto?"

"Certe", respondis la dornarbetajxo, "sed mi ne diros, kiun vojon gxi pasis, se vi ne antauxe min varmigas cxe via koro; mi mortas pro la frosto, mi tute glaciigxas."

Kaj sxi premis la dornarbetajxon al sia koro, tiel firme, por ke gxi bone varmigxu, kaj la dornoj trapikis sxian korpon, kaj grandaj sangogutoj elfluis, sed en la frosta vintronokto fresxaj verdaj folioj kaj floroj ekkreskis, tiel varme estis cxe la koro de l' malgxoja patrino, kaj la dornarbetajxo montris al sxi la vojon kiun sxi devas iri.

Sxi foriris kaj atingis grandan lagon, kie trovigxis nek sxipo, nek boato. La glacio ne estis suficxe forta por porti sxin kaj la lago estis tiel profunda ke sxi ne povus gxin trapasi, tamen sxi devis, por retrovi sian infaneton; jen sxi kusxigxis por eltrinki la tutan akvon de la lago, kaj tio ja estas neebla al homo; sed la malgxoja patrino pensis, ke povus okazi ia miraklo.

"Ne, tio neniam prosperos al vi!" diris la lago, "pli bone estos se mi povos fari interkonsenton kun vi. Mi amas perlojn, kaj viaj okuloj estas la plej brilaj kiujn mi vidis. Ploru gxis ili elfalos kaj donacu ilin al mi; se vi volas tion fari mi rekompence portos vin al la granda florujo, kie la Morto logxas kaj prizorgas florojn kaj arbojn; cxiu el ili estas homa vivo!"

"Ho! cxion mi donos por veni al mia infaneto!" diris la ploranta patrino, kaj sxi ploregis ankoraux pli multe kaj sxiaj okuloj elfalis gxis la fundo de l' lago kaj farigxis du multekostaj perloj; sed la lago sxin levis kvazaux sxi estus sidanta en balancilo, kaj sxi flugis al la kontrauxa bordo. Tie staris stranga domo, grandega; oni ne sciis, cxu gxi estas ia monto kun arbaroj kaj kavajxoj, aux cxu gxi estas konstruita el cxarpentajxo, sed la malfelicxa patrino ne povis tion vidi; sxi ja estis plorinta gxis la okuloj elfalis.

"Kie mi povos trovi la Morton, kiu foriris kun mia infaneto?" sxi diris.

"Cxi-tien gxi ankoraux ne alvenis!" diris la maljuna sarkistino, kiu gardis la grandan florujon de l' Morto.

"Kiamaniere do vi povis trovi cxi-tiun lokon, kaj kiu vin helpis?"

"Dio min helpis!" sxi respondis. "Li estas kompatema, kaj tia certe ankaux vi estos! Diru, kie mi povos trovi mian infaneton?"

"Mi ne scias," diris la sarkistino, "kaj vi ja ne povas vidi! Multe da floroj kaj arboj velkis cxi-tiun nokton, la Morto baldaux venos por ilin replanti! Vi certe scias, ke cxiu homo posedas sian propran vivarbon aux floron, kiu estas konforma al gxia animo; ili aspektas kiel aliaj kreskajxoj sed ili havas koron frapantan; infana koro povas ankaux frapi! Sercxu laux tiu informo, eble vi povos rekoni la korfrapon de via infaneto; sed kion vi volas doni al mi se mi diras nun, kion plie vi devas fari?"

"Mi ne posedas ion por fordoni", diris la malgxoja patrino, "sed mi estas preta iri por vi gxis la fino de l' mondo."

"Bone, sed tie mi havas nenion por fari," diris la sarkistino; "donu al mi viajn longajn, nigrajn harplektojn; vi mem certe scias, ke ili estas belaj! Rekompence vi ricevos miajn blankajn, estas io almenaux!"

"Se vi nur postulas tion de mi," sxi diris, "mi gxin fordonos kun gxojo!" Kaj sxi donis al la sarkistino siajn belajn, nigrajn harplektojn kaj ricevis intersxangxe la blankajn de l' maljunulino.

Tiam ili iris en la grandan florujon de l' Morto, kie floroj kaj arboj strange interkreskis. Belaj hiacintoj staris sub vitroklosxoj, kaj grandaj, fortegaj peonioj; oni vidis akvokreskajxojn; unuj estis tute fresxaj, aliaj aspektis malsanete; limakoj rampis sur la folioj, kaj nigraj kankroj cxirkauxpremis la trunketojn: kreskis ankaux belegaj palmarboj, kverkoj kaj platanoj, kaj plie petroselo kaj floranta timiano; cxiu arbo, cxiu floro havis sian nomon, cxiu estis la vivo de iu homo; la homo ankoraux estis vivanta, unu en Hxinujo, alia en Grenlando, en cxiuj lokoj de la mondo. Trovigxis altaj arboj kreskantaj en kuvoj malgrandaj; ili aspektis tute premitaj kaj estis pretaj por krevigi la kuvon; ankaux en multe da aliaj lokoj staris malsanaj floretoj en grasa tero, kun musko cxirkauxe kaj dorlote flegitaj. Sed la malgxoja patrino klinigxis super cxiu el la plej malgrandaj kreskajxoj, kaj sxi auxdis, kiel frapas la homa koro interne de ili. Fine, fine el milionoj da kreskajxetoj sxi rekonis la koron de sia infaneto.

"Jen gxi estas!" sxi kriis etendante la manon super blua krokuseto, kiu tute kurbigxis kontraux la tero, malsanete kaj lace.

"Ne tusxu la floron!" diris la sarkistino, "sed atendu cxi-tie, kaj kiam la Morto venos, vi zorgu ke gxi ne forsxiru la kreskajxon; minacu gxin, ke vi forsxiros la aliajn florojn, tiam gxi ektimigxos; gxi havas respondecon antaux Dio pri ili; neniu el ili povas esti forsxirata sen la permeso de Dio!"

Subite glacia vento trablovis la gxardenon, kaj la blinda patrino sentis, ke estas la Morto, kiu venas.

"Kiamaniere vi povis trovi la vojon cxi-tien?" gxi demandis, "kiel vi povis alveni pli rapide ol mi?"

"Mi estas patrino!" sxi diris. Kaj la Morto etendis sian longan brakon kontraux la malsaneta floreto, sed sxi tenis siajn manojn cxirkaux gxi, tiel firme, kaj tamen zorgante por ne ektusxi la foliojn. Sed la Morto blovis sur sxiaj manoj, kaj sxi sentis, ke estas akre, pli akre ol la plej malvarma vento, kaj senforte sxiaj manoj subfalis.

"Vi ne povas ion fari kontraux mi!" diris la Morto. -- "Sed la bona Dio povas!" sxi respondis.

"Mi nur plenumas Lian volon!" diris la Morto. "Mi estas Lia gxardenisto! Mi prenas cxiujn Liajn florojn kaj arbojn kaj replantas ilin en la gxardenon de l' Paradizo, en la nekonata lando, sed kiel ili tie kreskas, kaj kio ili farigxos, mi ne povas rakonti!"

"Redonu al mi mian infaneton!" diris la patrino, kaj sxi ploris kaj petegis; sed subite per cxiu mano sxi ekkaptis du belajn floretojn kiuj kreskis en la proksimeco, kaj sxi kriis al la Morto: "Mi forsxiros cxiujn viajn florojn, cxar mia koro malesperas!"

"Ne tusxetu ilin!" diris la Morto. "Vi diras, ke vi estas malfelicxa, kaj nun vi volas, ke alia patrino farigxu egale malfelicxa kiel vi!"

"Alia patrino!" sxi diris lasante la florojn en la sama momento.

"Jen estas viaj okuloj!" diris la Morto, "mi trovis ilin en la lago, ili tiel bele brilis: mi ne sciis ke estas la viaj, reprenu ilin, ili estas ankoraux pli brilaj ol antauxe. Rigardu nun en la profundan puton tie; mi diros al vi la nomojn de la du floroj, kiujn vi volis forsxiri, kaj vi vidos ilian tutan estontecon, ilian homan vivon; vi vidos, kion vi volis detrui!"

Sxi rigardis en la puton, kaj sxi sentis sinceran felicxon cxar sxi vidis, kiel la vivo de unu el ili farigxas granda beno al la mondo: ho! kia felicxo kaj gxojo! Kaj sxi vidis la vivon de l' alia; gxi estas plena je mizero, doloro kaj teruro.

"Ambaux sortoj estas laux la volo de Dio!" diris la Morto.

"Kiu el ili estas la floro de l' mizero, kaj kiu estas tiu de l' felicxo?" sxi demandis.

"Tion mi ne diras!" respondis la Morto, "sed unu el ili estis la floro de via propra infaneto; la sorton, la estontecon de via infaneto, vi vidis!"

Terurigite la patrino kriis: "Ho, diru, kiu el ambaux estis mia infaneto! savu la senkulpan estajxon, savu gxin el la mizero! forprenu gxin nur, mi petegas! Ho, konduku gxin en la regnon de Dio! Forgesu mian ploron, mian doloron, cxion, kion mi faris kaj diris!"

"Mi ne vin komprenas!" diris la Morto. "Cxu vi volas, ke via infaneto revenu al vi, aux cxu mi devas gxin forpreni kun mi?"

Tiam la patrino tordis siajn manojn kaj genufleksante sxi pregxis al Dio:

"Ne auxskultu min, se mi postulis ion, kio estas kontraux Via volo! Vi sola estas superega kaj sagxa! Ne auxskultu min, ne auxskultu min!"

Kaj sxi apogis la vizagxon sur sia genuo, kaj la Morto kondukis la infaneton, for, for en la nekonatan landon.

La fajrosxtalo.

Soldato iris marsxante sur la vojo: unu, du! unu, du! li forvojagxis kun tornistro sur la dorso kaj glavo cxe la koksoj, cxar li revenis de la milito, kaj nun li hejmen marsxis. Jen li renkontis maljunan sorcxistinon sur la vojo; sxi estis treege abomeninda, sxia sublipo pendis tute gxis la brusto. Sxi diris: "Bonan vesperon, soldato! kian belan glavon, kian grandan tornistron vi havas! Vi estas vera soldato, kaj nun vi ricevos tiom da mono kiom vi deziras!"

"Multan dankon al vi, sorcxistino!" la soldato respondis.

"Cxu vi vidas la grandan arbon tie?" diris la sorcxistino montrante al li tiun arbon, kiu flanke staris cxe la vojo. "Interne gxi estas tute kava! Vi rampu nur gxis la pinto, jen vi vidos truon kaj tra gxi vi povos gliti gxis vi venos profunde en la arbo. Mi ligas nun sxnuregon cxirkaux vi, kaj tiel mi povos suprentiri vin tuj kiam vi min vokos."

"Sed kion mi devas fari en la arbo?" demandis la soldato.