The Irish ecclesiastical record, Volume 1, September 1865

Part 5

Chapter 53,448 wordsPublic domain

The same reverend correspondent calls our attention to another matter which indeed is of very great importance, and on which we shall make a few remarks. Our correspondent says, that the altar bread used in this country is of a very inferior kind, and not elegant, and that it leaves on the corporal many fragments. If this be the case in some parts of the country, it is unnecessary to say that it is a matter of such importance that immediate attention should be called to it by the parish priests or the superiors of the different churches. As far as we are aware, we have no grounds for complaint on this head, as generally speaking the breads are made in this city with care and neatness and very few fragments fall from them. It is quite possible, however, that in some districts sufficient care may not be bestowed on this matter, and the breads may not be made with that care which the majesty of the great Sacrifice demands. We have heard from persons competent to give an opinion on the subject, that in some districts abuses have crept in; for instance, when the superior of a church, personally responsible for the due observance of the rubrics concerning the Holy Sacrifice, leaves to a servant the making and cutting of the breads for the use of the altar. In such cases there is great danger that through carelessness or negligence they will not be properly made. The cutters or the machines for making them in the course of time will become impaired and quite unfit for their purpose, and a mere servant may not try to remedy the evil. For this reason, we would strongly recommend all concerned to engage some community of nuns or others well versed in such matters, and who at the same time fully understand the importance of what they are engaged in, to make the altar breads. We have ourselves examined the altar breads made by various communities, and seldom had we any reason to find fault, except in some instances when the large altar breads appeared to us to be too thick.

This suggestion, we think, will meet our reverend correspondent’s question as to the improvements that may be made in connection with this matter.

He then proceeds: “It may be observed here that the cutters too are of no regular size. They are generally over small. I have seen breads no larger than a sixpence intended for communicating the faithful. In the distribution of such very small particles there is evidently danger of irreverence”. No one can question the truth of what our correspondent states; but we must say that we have generally found the breads sufficiently large when made by the convents or others duly charged with so important a matter, and we may also remark that the cutters will not be made too small if there be no demand for them on the part of the clergy. The small breads ought to be considerably larger than a shilling and very little under a two-shilling piece.

We are much obliged to our reverend correspondent for calling our attention to this matter, and we hope the observations which we have taken the liberty of making, will have the effect of correcting any abuses that may exist, and inducing all persons concerned to provide themselves with cutters of a proper size, or what would be still better, to secure the services of a religious community, or of others duly authorized to prepare the breads for the use of the altar.

We shall close these observations by giving some extracts on the present subject, from a very useful book published at Louvain, by Rev. P. J. F. De Herdt, entitled _Sacrae Liturgiae Praxis_, which is very highly esteemed.

I. Qualis debet esse Hostia, ut valide et licite sit consecrabilis?

R. Ut valide consecretur, debet esse confecta ex tritico cum aqua, saltem in majori quantitate, et esse non corrupta: ut licite consecretur, debet esse 1° sine admixtione aliorum granorum et liquorum praetor triticum et aquarm naturalem; 2° panis azymus; 3° recenter confecta (_Vide p. 2. n. 30. ad. III._); 4° rotunda, integra et non fracta; 5° candida et non maculata; 6° tenuis; 7° ordinariae magnitudinis; 8° cum imagine Crucifixi, quam ei impressam esse convenit: in eo tamen servandam esse consuetudinem respondit. S. R. C. 26. _Ap. 1834. n. 4574. Vid. Quarti quaest. proaem. s. 5. puncto 4. dub. 3._ Hinc hi duo versus.

Candida, triticea, ac tenuis, non magna, rotunda.

Expers fermenti, non falsa, sit hostia Christi.

II. Quoad confectionem Hostiarum notanda sunt sequentia: “Conveniret a Sacerdotibus, Clericis aut Religiosis hostias in Missa usurpandas confici, ut omni errori, praesertim admixtionis liquoris vel grani alterius obviaretur, et cum majori nitore et reverentia tractarentur: passim enim venales satis incurie tractantur et sordide, quod est indecens in materia tanti tamque puri Sacrificii…. Ut autem hostiae purissime sine ulla admixtione, nec non honestissime fiant; haec erunt singulariter observanda: imprimis triticum, si fieri potest, magno studio granatim eligatur; electum in sacculo mundo et de bono panno ad hoc opus tantum facto ponatur, atque a famulo boni studii ad molendinum deferatur. Quo delato, famulus aliud frumentum in ipso molendino moli prius faciat, ut illud, unde hostiae fieri debent, sine aliqua sorde moli postea valeat. Reportata farina, Clerici antequam incipiant, manus lavent, ipsamque cribrent. Deinde unus super tabulam mundissimam ipsam farinam aqua conspergat, et manibus fortiter compingat, atque maceret. Postea in ferrum, in quo coquuntur, ponat et coquat, advertens ut imago sacra Crucifixi, et non alia tam majoribus, quam minoribus sit impressa. Nec non ut nitide et studiose fiant, eas forcipibus ad id tantum paratis, vel alio simili instrumento tondeat”. _Vinitor p. 3. tit. 3. annot. 11._

DOCUMENTS.

I.

DUBIA CIRCA MISSARUM ITERATIONEM, APPLICATIONEM MISSAE PRO POPULO, ET RECEPTIONEM ELEEMOSYNAE.

_Ex S. Congregatione Concilii Tridentini Interpretum._

VISITATIONIS SS. LIMINUM.[19]

_Compendium Facti._――Episcopus A in relatione status suae Dioecesis ad S. Sedem transmissa, haec exposuit: “Ducentae circiter Paroeciae, in hac Dioecesi extant, quae aliam filialem sibi adnexam habent, in qua Parochus diebus dominicis et festis per annum, secundam Missam celebrat: et circa hanc consuetudinem, diversa dubia, suboriuntur super quibus declarationem necessariam a S. Congregatione humiliter expostulo. Et primum animadvertere debeo, quod fidelium numerus iuxta has ecclesias commorantium, valde varius est: in aliquibus sunt quinque vel decem, in aliis ducenti, imo et sexcenti. Distantia a matrice, modo ad milliarium non attingit, modo sunt duo, tria, aut quatuor milliaria. Valde difficile foret etiam post exquisitam investigationem definire utrum hae ecclesiae nunc filiales, fuerint aliquando ecclesiae matrices, seu verae paroeciae”. Quatuor proinde dubia proponebat S. Concilii Congregationi, quae antequam solverentur, rogatus est Episcopus, ut magis praecise referret de omnimoda deficientia Sacerdotum, ac mediorum quibus per alium celebrari posset in filialibus ecclesiis; et utrum ecclesiae modo filiales nuncupatae, dotem aliquam seu congruam, distinctam a matrice haberent, perquisitis actis Curiae, ac SS. Visitationum. At, quae relata sunt, sufficientia non erant ad integram quaestionem singillatim definiendam, quae ingentem paroeciarum numerum complectebatur. Relatum enim est de magna et generica presbiterorum deficientia, eorumque redituum paupertate, qui dum prius ex decimis alebantur; deinde, his subtractis, assignata est pro quolibet parocho, certa pensio, independenter omnino a populorum numero, vel parochiarum quas quilibet regit. Concinnata itaque hac ratione fuerunt proposita ab Episcopo dubia.

I. “Utrum haec consuetudo secundam Missam celebrandi, toleranda sit in omnibus praedictis ecclesiis adnexis, ubi hic mos ita invaluit, ut populus etiam ius ad illam exigendam existimet se habere”.

II. “Utrum Parochus necessario debeat illam secundam Missam applicare pro Populo sicuti primam, vel liberam retineat illius applicationem cum stipendio”.

III. “Utrum licentiam dare queat Episcopus ad illam secundam Missam celebrandam in casibus similibus, et in locis ubi talis consuetudo usque adhuc non invaluit”.

IV. “Utrum praesertim praedictam licentiam concedere possit tempore collectionis messium, cum plurimi operarii in uno praedio seu villa concurrant, qui certe missam non audirent, nisi Parochus secundam in eo loco diceret, ex eo quod alius Sacerdos ad illam dicendam haberi non possit”.

DISCEPTATIO SYNOPTICA.

_Quoad missae iterationem._――Ex officio, haec praecipua capita iuris proponebantur S. Congregationi. Praemissa nempe notione historica disciplinae quae successive hanc missarum iterationem moderata est, allegabatur caput 3 _de celebrat. missar._ in quo ita sanxit Innocentius III. “Excepto die Nativitatis Dominicae nisi causa necessitatis suadeat, sufficit Sacerdoti semel in die unam Missam solummodo celebrare”. Ubi verbum sufficit, non convenientiam aliquam commendat, sed veram praeceptum continet, ceu etiam docuit Benedict. XIV. in _Const. Declarasti nobis_. Quaenam porro debeat esse necessitas ab Innocentio indicata, licet disputaverint de ea Doctores, hodie, praesertim post hanc Benedicti XIV. Constitutionem, illa est (subiungebatur) qua reperitur presbiter qui duas habeat paroecias, et in alterutram nequeat Populus convenire, nec alius habeatur presbiter praeter Parochum, qui missam possit celebrare. Et similis reputatur etiam casus quo Parochus etsi non praesit duabus paroeciis, tamen vel duos regat inter se dissitos populos, quorum unus ob magnam locorum distantiam, assistere non possit Parocho celebranti, vel etiam si una sit Ecclesia, quae universum Populum simul capere non possit. Extra huiusmodi necessitatis casus, neque consuetudo, etsi vetustissima suffragari potest Missarum iterationi, ut S. C. C. in _Dertusen 20 Augusti 1768_, et alibi censuit. Adnotabatur vero _in facto_ quod licet haberetur generica presbiterorum deficientia, tamen ex ea argui non poterat vera necessitas in qualibet paroecia.

Caeterum observabatur, distantiam Ecclesiarum quae filiales nuncupabantur, a Parochiali Ecclesia, ab uno circiter lapide, usque ad tria et quatuor passuum millia protendi: et fideles in multis Ecclesiis usque ad biscentum et sexcentum ascendere, quamvis in nonnullis, non nisi quinque vel decem tantum, reperiantur. Ob quas peculiares circumstantias, exponebatur responsio S. C. in casu non absimili, proposito per _Summaria precum die 12 Ianuarii 1847 in Lingonen_. In eo enim pariter agebatur I. de consuetudine qua nonnulli animarum Pastores, Missam iterabant eodem die; et aderat II. quaedam Communitas, uno circiter lapide, a Parochiali Ecclesia separata, constans viginti circiter personis. Et S. C. respondit: “Scribatur Episcopo ut concedat bis Missam celebrandi licentiam, quatenus eae circumstantiae, et praecisae necessitatis casus concurrant, quos Benedict. XIV. in sua Const. _Declarasti nobis_ requirit; in casu vero quem idem orator proponit, (seu in secundo casu) licentiam esse concedendam”.

_Quando applicanda non est secunda missa pro populo._――Quod attinet vero ad applicationem secundae Missae pro populo, afferebatur Resolutio S. C. C. in _Lucen. applicationis Missarum 12 Martii 1774_ in qua proposito dubio: “An Parochi duabus Ecclesiis parochialibus praepositi, teneantur Dominicis, aliisque Festis diebus, Missam in unaquaque Ecclesia sive per se sive per alios applicare pro populo in casu” responsum prodiit: _Affirmative, exceptis tantum parochiis unitis, unione plenaria et extinctiva, et scribatur Episcopo iuxta instructionem._ Instructio vero continebat: S. Congregationem _nunquam dubitasse, quod Parochi teneantur applicationi supradictae Missae pro populo singulis diebus Dominicis, et Festis in unaquaque ex Ecclesiis Parochialibus quae vel aeque principaliter, vel subiective coniunctae sunt, atque incorporatae; cum applicatio unius tantummodo Missae pro populo, locum habeat in iis parochialibus quae invicem adeo unitae et coniunctae atque incorporatae sunt, ut ex duabus una prorsus cum extinctione tituli alterius evaserit_.

In praesenti autem facto quamvis ex deductis non poterat certo determinari natura unionis, animadvertebatur tamen, non deesse indicia quae videbantur excludere plenariam et extinctivam unionem.

Caeterum, subinagebatur, si Parochi iterare Missam deberent, non ratione duplicis Paroeciae, sed solummodo ratione necessitatis, quamvis secundam Missam ad libitum applicare possent, nullam tamen pro hac celebratione recipere possunt eleemosynam; quod dici etiam debet de quolibet Sacerdote qui nullam habeat animarum curam, ceu omissis ceteris, definitum fuit in _Cameracen. Missae pro Populo 25 Septemb. 1858_, cuius resoluta dubia videbis inferius.

_Resolutio Dubiorum._――Sacra Congregatio Concilii die 22 Februarii 1862 respondere censuit: ad I. et III. _affirmative iudicio Episcopi, nulla habita ratione consuetudinis, et quatenus in unoquoque casu concurrant circumstantiae necessitatis ad formam Constitutionis Benedectinae et Declarationis sacrae Congregationis diei 14 Octobris 1843 relatae in Cameracen. Missae pro Populo 25 Septembris 1858._

Ad II. _dentur resolutiones in Cameracen. diei 25 Sept. 1858_.

Ad IV. _provisum in praecedentibus_.

Haec porro est indicata declaratio, ipsis verbis quibus in citata _Cameracen._ reperitur. “De adiunctis Amplitudinis tuae precibus cum ad SSmum. Dominum Nostrum relatum fuerit placuit cidem Sanctitati Suae, eadem et tibi dare responsa quae ad alios quoque Antistites, per hanc Sacram Congregationem Concilii transmissa sunt. Ordinariorum scilicet esse de re cognoscere et perpendere, num revera necessitas urgeat ut Sacerdos duas Missas celebrare cogatur, nec aliter utendum concessa hac iteratione, quam iuxta conditiones ab ipsis apponendas, habita locorum, populorum, et paucitatis Sacerdotum, ac proinde verae necessitatis ratione de qua legatur Benedicti XIV. Constitutio _Declarasti_ … _ad Episcopum Oscensem anni 1746_, et in eius apere _De sacrificio Missae lib. 3 cap. 5, et 6_. Ipsorum vero conscientia oneratur stricte, nec permissio concedatur generaliter, quasi privilegium alicui Sacerdoti; sed ob peculiares casus, et necessitatis causa, ab ipso examinata, qui praeterea moneat Parochos quibus facultatem iterum, eadem die, secundam Missam celebrandi concesserit, ne eleemosynam vel stipendium a quovis et sub quocumque pretextu, pro ea percipiant, iuxta decreta alias edita a S. Congregatione, sed eam pro populo sibi commisso gratis applicent”.

Resolutiones vero quae in _Cameracen._ reperiuntur quibus S. C. C. censuit ad secundum propositum superius dubium respondere, sunt sequentes. Cum in _Cameracen._ quaereretur. I. “An Parochus qui duas Parochias regit et ideo bis in die celebrat, utrique Parochiae suam missam applicare teneatur non obstante redituum exiguitate”.

II. “An Parochus, qui in una eademque Parochia, bis eadem die celebrat, utramque Missam populo sibi commisso, gratis applicare omnino teneatur”.

III. “An Vicarii aut alii Sacerdotes curam animarum non habentes, si quando, bis in die celebrant ut fit quandoque, seu ut numero sufficienti, Missae in Ecclesia Parochiali celebrentur, seu ut Hospitalia, Carceres, sanctimonialium Conventus, Missa non careant, secundum et ipsi Missam pro populo gratis applicare teneantur”.

“Et quatenus affirmative ad I. II. et III.”.

IV. “An et quomodo concedendum sit Parochis, qui diebus dominicis aliisque festis bis celebrant, ut unius Missae liberam habeant applicationem, et stipendium pro ea recipere valeant in casu”.

V. “An et quomodo concedendum sit Sacerdotibus curam animarum non habentibus, quoad utramque Missam in casu”.

Sacra Congregatio Concilii die praedicta respondit: Ad I. _Affirmative._ Ad II. _Negative firma prohibitione recipiendi eleemosynam pro secunda Missa._ Ad III. _Negative quatenus curam animarum non habeant, firma semper prohibitione recipiendi eleemosynam pro secunda Missa._ Ad IV. _Negative, et Episcopus provideat ad formam Constitutionis Benedicti XIV._ “Cum semper oblatas §. 8”. Ad V. _provisum in tertio_.

EX QUIBUS OMNIBUS BREVITER COLLIGES:

I. Extra verae necessitatis casus, Missam iterare non licere.[20]

II. Huius necessitatis existentiam agnoscendam esse ab Episcopo singulis in casibus, prae oculis habito criterio seu norma, quam tradit Benedictus XIV. in Constit. _Declarasti_, et in eius opere de Sacrificio Missae _lib. 3. cc. 5 et 6_.[21]

III. Qua necessitate cognita Episcopum permittere debere hanc Missae iterationem, non quidem generaliter et ad instar privilegii, sed secundum cognitam necessitatem, appositis etiam conditionibus opportunis, a Sacerdotibus omnino servandis.

IV. Neque allegari posse consuetudinem, quamvis immemorialem, veluti titulum ad Missam legitime iterandam quae consuetudo ex se sola, dicenda est potius corruptela.

V. Colliges insuper, nunquam recipi posse eleemosynam pro secunda Missa celebranda, quicumque sit qui eam celebret, neque ad hanc eleemosynam recipiendam, allegari posse titulum egestatis, seu defectus redituum.[22]

VI. Imo Parochum teneri secundam _Pro populo_, sicut primam, gratis, diebus festis applicare, in parochiis unitis, excepto casu in quo Parochiarum unio talis sit, ex qua unica prorsus parochia exurgat.

II.

LETTER FROM PROF. UBAGHS TO THE CARDINAL ARCHBISHOP OF MALINES.

ÉMINENCE RÉVÉRENDISSIME,

Je viens avant tout confirmer par écrit la déclaration, que j’ai eu l’honneur de vous faire oralement, de ma soumission entière et absolue aux décrets de la S. Congrégation de. l’Index[23] de 1843 et 1844 et à celui de Leurs Eminences les Cardinaux de l’Index et du Saint-Office, réunis le 21 septembre 1864, avec la promesse formelle de me conformer exactement à ces trois décrets.

Ensuite, sans vouloir restreindre ou affaiblir en rien cette soumission complète, j’ai l’honneur de trasmettre à Votre Eminence les explications que j’ai demandé de pouvoir Lui présenter, afin de justifier ma bonne foi et de montrer que, si pendant vingt ans je n’ai pas satisfait aux décrets de la S. Congregation de l’Index, ce n’est point par manque de respect et de soumission aux jugements des Congrégations romaines, mais uniquement parce que, jusqu’au moment où le décret du 21 Septembre 1864 m’a été notifié, je croyais très-sincèrement m’y être conformé.

Je déclare tout d’abord et d’une manière bien nette qu’en cela je me suis trompé; les deux Congrégations réunies ayant décidé que je n’avais pas satisfait, il ne saurait plus y avoir de doute à cet égard; aussi n’y en a-t-il aucun dans ma propre pensée ni dans ma conviction intime. Mes explications ont donc pour but unique de montrer que pendant vingt ans j’ai été dans une erreur absolument involontaire, et que jamais je n’ai éprouvé la moindre hésitation dans mes sentiments de respectueuse et entière soumission aux ordres, aux conseils et aux désirs du Saint-Siége, soumission que je considére comme le premier devoir de tout catholique.

Pour qu’on puisse juger de ma bonne foi, Votre Eminence me permettra de rappeler quelques faits et de citer quelques documents.

Au mois de Septembre 1843, mon ami, M. le comte Van der Vrecken, qui pendant l’été avait fait un voyage à Rome, m’apprit, dans une conversation particulière, que mes ouvrages étaient déférés à la S. Congrégation de l’Index. Craignant que mes principes n’eussent été mal exposés, je fis des démarches pour obtenir que les chefs d’accusation me fussent communiqués et qu’ainsi je pusse fournir des explications. Deux mois plus tard, je reçus de la part du secrétaire d’Etat, S. Em. le cardinal Lambruschini, par l’intermédiaire de Son Excellence le Nonce apostolique et Votre Eminence Révérendissime, les cinq propositions contenues dans le décret du 23 juin 1843.

La pièce qui me fut communiquée ne renfermait point les mots: “Observationes S. Indicis Congregationis diei 23 junii 1843. Rev. D. Ubaghs in sua Theodicea, et interdum etiam in Logica, subsequentes propositiones docet, quas S. Congregatio Indici praeposita emendandas esse judicat”. Elle ne contenait pas non plus les mots suivants: “Hae sunt praecipuae sententiae quae in praedicto libro corrigendae videntur. Monet igitur S. Congregatio Rev. Auctorem, ut nova aliqua editione librum suum emendandum curet, atque interim in scholasticis suis lectionibus ab iis sententiis dicendis abstinere velit”. La pièce qui me fut remise porte simplement: “Docet auctor in Theodicea et interdum etiam in Logica seqq. propositiones”, avec les cinq propositions.

En recevant cette communication, j’ai compris que je devais fournir des explications et des éclaircissements au sujet de ces cinq propositions. Je croyais que la S. Congrégation de l’Index, ayant égard à ma position de professeur à l’Université catholique de Louvain, avait daigné m’appliquer le § 10 de la constitution de Benoit XIV, _Sollicita ac provida_, et n’avait pas voulu porter de jugement définitif avant de m’avoir entendu. C’est dans cette persuasion que je m’empressai de rédiger un _Mémoire explicatif et justificatif_, que votre Eminence a bien voulu transmettre à Rome. Un tel _mémoire_, en présence d’un jugement que j’aurais considéré comme définitif, aurait été de ma part un manque de respect. Ce n’est pas ainsi que la S. Congrégation l’a apprécié. Elle a daigné accueillir mes explications avec bienveillance comme en témoigne une lettre de Monseigneur Pecci, Nonce apostolique à Bruxelles: cette lettre accompagnait la communication du décret de 1844, et celle me fut transmise par Votre Eminence. En voici la teneur:

“Bruxelles, Nonciature Apostolique, Nᵒ 227.

“ÉMINENCE RÉVÉRENDISSIME,

“J’ai reçu de Rome la réponse qu’on attendait avec impatience en égard de l’ouvrage du professeur Ubaghs.――Quoique les explications que celui-ci avait remises aient été hautement appréciées, on a cru néanmoins qu’il serait prudent et nécessaire d’introduire dans la nouvelle réimpression les corrections qui sont marquées dans la feuille qui m’a été envoyée par le Secrétaire d’Etat, et que j’ai l’honneur de remettre ci-jointe à Son Eminence Votre Révérendissime, afin qu’elle daigne de la faire parvenir au susdit Professeur avec injonction de vouloir bien dans sa nouvelle publication se conformer aux désirs qui par la S. Congrégation ont été manifestés, de manière qu’elle soit réglée par les principes de sa religion et de sa probité, surtout quand il doit parler de ce qui est trés-essentiel, c’est-à-dire de l’existence de Dieu.

“En portant à la connaissance de S. E. Votre Rᵐᵉ le résultat de cette affaire, je suis chargé de la part de S. Eminence le Secrétaire d’Etat de déclarer que ç’a été précisément en egard de l’empressement et des recommandations trés-respectables de V. Eminence qu’on a tâché que le jugement attendu fut au plutôt prononcé pour en donner ensuite sans retardement la communication nécessaire.

“En m’acquittant ainsi des ordres qui m’ont été donnes, j’ai l’honneur, etc., etc.

“Bruxelles, 23 septembre 1844. “(Signe) ✠ J. Archevêque de Damiette, Nonce Apostolique.

Dès que j’eus reçu le décret de 1844, que cette lettre accompagnait, je me hâtai de préparer une nouvelle édition de la Logique et de la Théodicée, en y introduisant les corrections que j’estimais nécessaires pour répondere aux désirs de la S. Congrégation de l’Index.

Ces corrections n’ont pas été suffisantes. C’est un point qui est aujourd’hui définitivement jugé. Mais jusqu’au moment où j’ai eu connaissance du decret du 21 septembre 1864, j’ai cru tres-sincérement qu’elles l’étaient. Je prie Votre Eminence de me permettre d’entrer ici dans quelques details.