Book i. chap. 3, § 11. Ὦ τλῆμον, ἔφη ὁ Σωχράτης, καὶ τί ἂν οἴει παθεῖν,

καλὸν φιλήσας; αρ’ οὐκ ἂν αὐτίκα μάλα _δοῦλος_ μὲν εἶναι ἀντ’ ἐλευθέρου;

“Miserum te, ait Socrates, quid eventurum tibi existimas, si formosum osculeris? annon subitò pro libero _servus_ esses?” _Leunclavius._

Chap. 5. § 2. _Δούλω_ δ’ ἀκρατεῖ ἐπιτρέψαιμεν ἂν ἢ βοσκήματα ἢ ταμιεῖα ἢ ἔργων επιστασίαν;

“Et servo intemperanti num vel pecora, vel penum, vel ut operi præesset, committeremus?” _Leunc._

§ 3. Ἀλλὰ μὴν εἴ γὲ μηδὲ _δοῦλον_ ἀκρατῆ δεξαίμεθ’ ἂν, πῶς οὐκ ἄξιον αὑτόν γε φυλάξασθαι τοιοῦτον γενέσθαι;

“Enimvero si ne _servum_ quidem intemperantem accepturi simus, quî non operæ pretium sit cavere ne quis ipse talis fiat?” _Leunc._

§ 5. Ἢ τίς οὐκ ἂν, ταῖς ἡδοναῖς _δουλεύων_, αἰσχρῶς διατεθείη καὶ τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχήν;

“Quis voluptatibus _serviens_ non turpiter tum corpore tum animo affectus sit?” _Leunc._

Ibid. Ἐμοὶ μὲν δοκεῖ, νὴ τὴν Ἥραν, ἐλευθέρω μὲν ἀνδρὶ εὐκτέον εἶναι, μὴ τυχεῖν _δούλου_ τοιότου, _δουλεύοντα_ δὲ ταῖς τοαύταις ἡδοναῖς, ἱκετεύειν τοὺς θεοὺς, δεσποτῶν ἀγαθῶν τυχεῖν.

“Equidem ita profectò statuo, homini libero optandum esse, ut hujusmodi _servum_ non consequatur, atque illi qui voluptatibus ejusmodi servit deos esse obsecrandos ut dominos bonos nanciscatur.” _Leunc._