Part 6

Quem neque Mars potuit, neque mox Neptunus in undis, Illisa scopulo nave, domare virum, Hunc ignota manus vulnusque ignobile stravit Tentantem offenso sistere se populo. Quid tibi cum populo tali in certamine, Nauta? Horridior Marte est, surdior est scopulis. At qui Te immeritum posuit discrimine tali, Quam vellem Is tali vulnere concideret!

AMNESTIA INFIDA.

Heus Tu, tyrannica aucte nunc potentia! Adverte mentem, et memineris quid dixerit, Orator, olim commonens Antonium[34]. “Judicia non times; ob innocentiam “Si non times, hoc laudo; sin quod es potens, “Nec lege vinctus non times, nescis ei “Quid sit timendum, illo modo qui non, timet?” Id crede dictum his qui sibi prætenderint, Crudeliter quod egerint, Amnestiam, Et facta iniqua lege iniqua munient.

[34] Cic. Phil. 2. § 45.

PSALM CXIV.

Ægypti terram linquens Domus Israelis Haud sine divino numine carpit iter. En Pontus fugit aspiciens, Jordanus et ipse Ad fontem versis usque recurrit aquis. Tum quoque, ut exsultant agni prolesve caprarum, Sic scopuli et montes exiliere loco. Cur tu, Ponte, fugis? cur tu, Jordane, recurris? Cur scopuli et montes exiliere loco? Omniparens mater Tellus, tun’ quo duce nescis Insolitum hæc faciat gens iter? Ipsa treme, Præsentemque agnosce Deum, qui flumen arenis Edidit, et silices fundere jussit aquam: Cui placuit populum loca per deserta regenti Tandem in promissa sede locare suum.

PSALM CXXXIII.

Quale sodalitium fraternos inter amores Ducere sollicitæ jucunda oblivia vitæ! Gratius unguento est, quo summi incana madescens Barba Sacerdotis late diffundit odores. Talis ab arce tua, Sion, diffunditur aura, Sacro thure gravis, siquando roscidus Hermon Verticibus depasta suis armenta gregesque Mittit adurandos excelsa ad Templa Jehovæ, Unde salus terris promissa ac vita perennis.

PSALM CXXXVII.

Jam pridem captiva altum Babylonis ad amnem Turba sedebamus fixa dolore gravi; Ad salices juxta pendebant cymbala nostra, Et fractæ chelyes, et sine voce lyræ; Dum ferus illudens Victor cantare jubebat, Eja Sionæum jam resonate melos. Quî terra procul a patria cantabimus ægri? Possumus hic nostrum jam resonare melos? O Solymæ suaves, O nomen dulce Sionis, Si quando vestrûm non memor esse velim, Tum mea lingua, precor, sit muta et fixa palato, Fiat et ad solitos dextera inepta modos! At Tu crudelis Babylon, quæ duriter in nos Nunc sævis, nostris læta feroxque malis, Haud impune feres: O sit, precor, ille beatus Qui caput in vestrum hoc triste rependet opus: Qui natos aut ense tuos sine more trucidet, Aut duro illidat membra tenella solo.

IN OBITUM SENIS ACADEMICI, THOMÆ PRYOR, ARMIGERI.

Ουδ’ Οδυνης βελος οξυ δαμασσε νιν, ουδε νοσημα Λυσιμελες κατετηξε ταλαιπωρῃ διασηψει· Ηλθε δε δη Θανατος μαλακῳ εικασμενος ὑπνῳ Ομματα και θελξας, την ψυχην εξεκλοπευσεν.

IN OBITUM J. N. OXONIENSIS, 1783.

Πολλα ποθ’ ὑβρισθεις, και σκωμματα πολλ’ υπομεινας, Ως ατοπως διαγων τον βιον, ηδ’ αλογως, Ωλετ’ Ιωαννης θειῳ χειμωνι νοσησας· Ουκετ’ ονειδιζειν κειμενον, αλλ’ ελεειν.

Bene est cui Deus dederit Parca quod satis est manu. Hor. Lib. 3. Od. 16.

Οικον μεν τινα ναιω Στεινον, πηλοδομον, καλαμοστεφη, Ω κ’ επιβριθονται Παντοιων ανεμων θυελλαι, Ομβρος τε, βροντη τε Διος, Εκπαγλως φθεγξασα Χειμεριαις εν ωραις· Εγγυς τε ποντος, Επιβρεμων επακτιαις πετραισιν, Ασπετον ηχον ορωρει· Εγω δ’ ὁμως εκηλος ωδε παρμενω Συν φιλοισι τεκεσσι, Μουσῃ τε φιλῃ.

January, 1791.

ΕΙΣ ΚΟΣΣΥΦΟΝ.

Αντι τεου μελεος, φιλε Κοσσυφε, ποικιλοτραυλου Ισθ’ εν εμῳ κηπῳ, παντοσε καρποφαγος. Ατρεμας εσθε, ξεινε, τα μεν κομαρα δροσοεντα, Και συκους θερινους, πορφυρεοντε βοτρυν. Αλλα ποθεις ταχ’ εκεινα τα μηλα (φερ’, ως καλον οζει) Και ταδε σαυτῳ εχοις, σφηκας απωσαμενος. Των δ’ αυ των κερασων περιφειδεο, πειναλεος περ, Τηρησας γαρ εχω Φυλλιδι δωρα ταδε. Ει δ’ αρα τωνδε φαγης, τοδε δεινοτατον σοι απειλω, (Οιδα γαρ εν δαφναις τεκνα σα κευθομενα) Ταυτα γε παντ’ αφελων, καλιης αμα, Φυλλιδι δωσω, Αντ’ εδανων καρπων δωμα νεοσσοκομον. Αλλα συγ’, ω δυστηνε, κινυρομενος περι παιδων, Φωνησεις τι κυκνων ἡδιον οιχομενων.

INSCRIPTIO IN HORTO AUCTORIS APUD ALTON IN COM. WILT.

M. S. GULIELMI CROWE, SIGNIF. LEG. IV. QUI CECIDIT IN ACIE, 8 DIE JAN. A.D. 1815. ÆT. S. 21.

Hanc Ego quam felix annis melioribus Ulmum Ipse manu sevi, Tibi, dilectissime Fili, Consecro in æternum, Gulielme; vocabitur Arbos Hæc Tua, servabitque Tuum per sæcula nomen. Te, generose Puer, nil muneris hujus egentem, Te, jam perfunctum belli vitæque labore, Respexit Deus, et cælestibus intulit oris. Me tamen afflictum, me consolabitur ægrum, Hoc Tibi quod solvo, quamquam leve, pignus amoris. Quinetiam assidue hic veniam, lentæque senectæ De Te, dulce Caput, meditando, tempora ducam: Sæpe Tuam recolens formam, moresque decentes, Dictaque, tum sancto et sapienti corde profecta, Tum festiva quidem, et vario condita lepore. Id mihi nunc solamen erit dum vita manebit.

Tu vero, quicunque olim successeris Hæres Sedibus his, oro, mœsti reverere Parentis; Nec tu sperne preces quas hac super Arbore fundo. Sit tibi non invisa, sit inviolata securi, Et, quantum Natura sinet, crescat, monumentum Egregii Juvenis, qui sævo est Marte peremptus, Fortiter ob patriam pugnando: sic Tibi constans Sit fortuna domus, sit nulli obnoxia damno; Nec videas unquam jucundi funera Nati.

EPICEDIUM.

HENRICUS CROWE, GEORGII FILIUS, AUCTORIS NEPOS MORTUUS EST IN AFRICA, JUXTA CARTHAGINEM, A.D. 1826. ÆT. S. 2. BREVI POST MORTEM EJUS MATER ENIXA EST FILIAM MATILDAM.

Talis eras Henrice, ut non mage pulcher Julus Ille fuit, quem Diva Venus[35] (modo credere fas sit) Raptum ex hisce locis olim longeque remotum Idalio in luco mollique recondidit umbra; Illius inque locum dulcem submisit Amorem, Ne pater amissum graviter lugeret, at ipsum Falleret assimilis nato forma atque figura: A nobis Te, chare Puer, sic Fata tulerunt, Inque vicem dederunt pulchram dulcemque Matildam, Quæ Te, Henrice, refert oculis atque ore venusto.

[35] Vid. Virg. Æn. 1.

DE SEIPSO MANDATUM AUCTORIS.

Hoc ubicunque cadet jaceat (modo sede sacrata) Magno nec luctu dignum neque funere corpus. Nec tumuli sit cura mei, neque carmina posco Quæ poterunt nomenque meum famamque perennem In tumulo servare; quid autem fama juvabit Posthuma, terrarum quamvis impleverit orbem? Spiritus alta petens cœli de vertice terras Despiciet, curasque hominum ridebit inanes.

THE END.

LONDON: PRINTED BY THOMAS DAVISON, WHITEFRIARS.